VİSAL

Gazze'ye 1 SMS ile 5 YTL bağışta bulunabilirsiniz

2009-01-05T19:47:00.005+02:00

Türkiye'deki yardım kuruluşları Filistinliler için seferber oldu.
Kimse Yok mu Derneği, cep telefonu mesajlarıyla destek kampanyası başlattı.

Turkcell, Avea ile Vodafone'un faturalı ve kontörlü hatlarından 5777'ye gönderilen her mesaj, Gazze'ye 5 TL'lik yardım olarak yansıyacak.
Ayrıca derneğin 24 saat açık olan 0216 521 80 80 No'lu telefonu ve adresinden de online bağış yapılabiliyor.

Kimse Yok mu Derneği Genel Başkanı Mehmet Özkara, yaptığı açıklamada, savaş mağduru Filistin halkının, fedakar Anadolu insanı tarafından verilecek acil desteğe ihtiyacı olduğunu söyledi.
"Filistin'de suçsuz savaş mağdurları var. Şu anda o topraklarda yaşananlara, vicdan sahibi hiçbir insan duyarsız kalamaz." diyen Özkara, "Kimse Yok mu Derneği olarak fedakar, vefalı Türk halkının yardımlarını acilen mağdur kardeşlerimize ulaştıracağız.
Anadolu insanını, bu acılı insanların acılarını paylaşmaya davet ediyoruz." dedi.
Daha önce de Filistin'e yardım götüren Kimse Yok mu Derneği, gelen bağışları bizzat dernek yetkilileri tarafından Filistin'de suçsuz savaş mağdurlarına ulaştırmıştı.
Dernek, yeni kampanyayla savaş mağdurlarının yaralarını sarmayı, kadın ve çocukların ihtiyaçlarını karşılamayı amaçlıyor.
Sağlık ve gıda ihtiyacının had safhada olduğu bölgede ilk etapta nakdi yardım bekleniyor.

Ey zayıfların yardımcısı, Ey düşmanların kahredicisi!!

2009-01-05T19:36:00.006+02:00

Cevşenü'l Kebir'den...

1. Ey belaları kaldıran ve güzellikleri açığa çıkaran Kaşif,

2. Ey keder ve tasadan kurtarıp ferahlatan Faric,

3. Ey her mevcuda münasip bir suret açan ve fetihler müyesser kılan Fatih,

4. Ey kullarına yardım eden Nasir,

5. Ey yaratıkların her türlü ihtiyacını üzerine alan Damin,

6. Ey her şeye fitratının gayesini emreden amir,

7. Ey her türlü kötülükten sakındıran Nahi,

8. Ey kullarının ümidi olan Reca,

9. Ey kullarının ümid besledigi Mürteca,

10. Ey kendisine büyük ümitler beslenen Azimü`r Reca,

Sen bütün kusur ve noksan sıfatlardan münezzehsin, Senden başka İlah yok ki bize imdat etsin. Emân ver bize, emân diliyoruz. Bizi Cehennemden kurtar.

1. Ey zayıfların yardımcısı,

2. Ey fakirlerin hazinesi,

3. Ey gariplerin sahibi,

4. Ey dostların yardimcısı,

5. Ey düşmanların kahredicisi,

6. Ey gökleri yükselten,

7. Ey belaları kaldıran,

8. Ey dostların can yoldaşı,

9. Ey takva sahiplerinin sevgilisi,

10. Ey zenginlerin ma`budu,

Sen bütün kusur ve noksan sıfatlardan münezzehsin, Senden başka İlah yok ki bize imdat etsin. Emân ver bize, emân diliyoruz. Bizi Cehennemden kurtar.

Amin, Amin, Amin....

Sen İstanbul olsaydın;

2008-10-23T01:39:00.003+03:00

Ben, sende konacak bir dal bulamayan martı gibi

çığlık çığlığa atardım kendimi denizlere!

Sen İstanbul olsaydın.

Sen İstanbul olsaydın, aşka doğru.

Bürünüp sevda rengine,

dursaydın gurubun önünde akşam vakitlerinde.

Ve ben.

Bense bir güneş gibi yakmaya gelirken seni;

saplansaydım kirpiklerine, tam kalbimden.

Düşseydim ufkuna, kan-revan içinde! ..

Sen İstanbul olsaydın,

ve sorsaydın halimi kanatsız güvercinlere!

Sen İstanbul olsaydın;

Ve zindanım olsaydın! ..

Sen İstanbul olsaydın;

Saçların, Ekim ayının ondokuzunda çınar yaprakları tonunda.

Ve gözlerin Marmara Denizi renginde olurdu, değil mi?

Ve sen İstanbul olsaydın;

Bir pembe ibrişim gibi akardın gönlüme doğru.

Değil mi? ..

Sen İstanbul olsaydın;

Henüz gözden deryalar, güllerden kan damlamadan! ..

Ve bilip dağlardan kalyonlar geçireceğimi;

önüme surlar dikmeden ve yoluma zincirler çekmeden.

O ilk. Altından güllem, düştüğünde tam kalbinin üstüne,

açardın bana kapılarını, değil mi;

Sen İstanbul olsaydın? ..

Sen İstanbul olsaydın;

Bir beyaz güvercinin,

şahbazdan korkuşu gibi ürkerdin benden.

Sen, İstanbul olsaydın.

Ama sorsaydın halimi de, kanatsız güvercinlerden!

Sen İstanbul olsaydın;

Ve zindanım olsaydın! ..

Muammer ERKUL

Duyuru...

2008-10-11T16:14:00.004+03:00

Merhaba Sevgili Dostlar...
Bu zamana kadar elimden geldiğince güzel şeyler paylaşmaya çalıştım siz güzel yüreklerle...
Bundan sonra da devam edeceğim inşaAllah ama farklı bir adreste...
Siz değerli dostların desteğini bekliyorum,umarım güzel yüreklerinizden geçenleri bizlerle paylaşır, hep birlikte güzelliklere imza atarız...
Evet...Yeni adresimiz:
http://visal.desenblog.com/#10700

Sevgiyle kalın canlar....
Vesselam....

Sus Bürüdü İç'imi...

2008-10-08T12:17:00.008+03:00

Sus bürüdü yine içimi Yâr...

Görüş mesafesi sıfır...

Konuşsam tufanlar gelir üzerime...

Bilediğim sessiz sitemler yüreğimi kesiyor...

Şimdi sen görmelisin yitik çocukluğumu...

Yitiğim Yâr...

Cami avlusuna bırakılmış çocuk kadar yitiğim...

Ziyan defterim kabarıyor sensiz günlerle...

Saklıyorum acılarımı bir yorgan altına...

Görme gözlerimi Yâr, görme...

Buğu bulaşır gözlerine...

Sahi Yâr..! ! !

Hangi öyküden bulaştı iç'ime bu korkular...

Bulamıyorum gözümü kapadığımda saklanan düş'lerimi...

İhbar et bana bu gece saklanan her düşü...

Varsa bir parça Umut sür çiy düşmüş gözlerime...

D'üşüyor gölgem karanlık bir sokakta...

Haydi Yâr..

Islanmadan gitmeliyiz...

Hüzün çiseliyor yine...

İyisimi sen çöz kelepçelerimi...

Benim firarim yine gözlerine...

Tamer Aktan

VİSAL...

2008-10-05T02:29:00.005+03:00

Beni zaman kuşatmış, mekan kelepçelemiş;
Ne sanattır ki, her şey, her şeyi peçelemiş...
Perde perde veralar, ışık başka, nur başka;
Bir anlık visal başka, kesiksiz huzur başka...

Renk, koku, ses ve şekil, ötelerden haberci;
Hayat mı bu sürdüğün, kabuğundan, ezberci?
Yoksa göz, görüyorum sanmanın öksesi mi?
Fezada dipsiz sükut, duyulmazın sesi mi?

Rabbim, Rabbim, Yüce Rab, âlemlerin Rabbi, Sen!
Sana yönelsin diye icad eden kalbi, Sen!
Senden uzaklık ateş, Sana yakınlık ateş!
Azap var mı alemde fikir çilesine eş?

Yaşamak zor, ölmek zor, erişmekse zor mu zor?
Çilesiz suratlara tüküresim geliyor!
Evet, ben, bir kapalı hududu aşıyorum;
Ölen ölüyor, bense ölümü yaşıyorum!

Sonsuzu nasıl bulsun, pösteki sayan deli?
Kendini kaybetmek mi, visalin son bedeli?
Mahrem çizgilerine baktıkça örtünen sır;
Belki de benliğinden kaçabilene hazır.

Hatıra küpü, devril, sen de ey hayal, gömül!
Sonu gelmez visalin gayrından vazgeç, gönül!
O visal, can sendeyken canını etmek feda;
Elveda toprak, güneş, anne ve yâr elveda!

N.FAZIL KISAKÜREK

Umudumuz Var;Çünkü O Var...

2008-10-02T02:56:00.007+03:00

Gitmek çözüm müdür sence?
Kalıp mücadele etmek varken..
Ölüm çözüm müdür sence?
Yaşayıp yeni hayatlar yeşertmek varken..
Ah’lar çözüm müdür sence?
Pişmanlıklara tevbe süngerini çekmek varken..
Yenilgiyi kabul etmek çözüm müdür sence?
Yeniden deneyip kazanmaya azim göstermek varken..
En önemlisi Kendinden geçmek çözüm müdür sence?
Kendini bilip,kendinde O’nu bulmak varken…
Kendini bil,O’nu tanı,

Kendini sev,kendinde O’nun sevgisini bul….
Hayat pes etmek için çok kısa…

Düşmeyi biliyorsak kalkmayı da yürümeyi de bilmeliyiz;çünkü O bunu istiyor...

Tevvab sıfatıyla kalkmamızı;Rahim sıfatıyla yürümemizi ....

Yürümemizi….
Ya Rab!
Yürüt bizi…

Ayaklarımızı günah prangalarından kurtar,

Bırakma ellerimizi;

Bırakma bizi…..
02.09.2008

02:50
VİSAL

Hayırlı bayramlar...

2008-09-30T01:48:00.003+03:00

Ramazan Bayramınızı tebrik eder; Hanenize huzur,mutluluk ve umut getirmesini temenni ediyorum....Eski bayramları aratmayacak bir bayram yaşamanız dileğiyle...

Bayramınız mubarek olsun...

YÜreĞİn YÜreĞİmdİ...

2008-09-22T04:40:00.003+03:00

Durgun bir denizdim şu anki gibi.. Kendiyle mutlu şımarık bir kız çocuğu olmayı da seviyordum üstelik..

Kendimle baş başa kalınca çökerdi yüreğime hüzün bulutu.

“Keşke böyle olmasaydı”, ya da “keşke böyle olsaydı”larım hep sonradan vururdu ince ince.

Bir karanlık sarardı dört bir yanımı.

Güneş açtığında yine gülümserdim çocuklar gibi…

Bir gün sen geldin, Karanlığın içinde yanan bir deniz feneriydin limanıma ilk yaklaştığında.

Sonra büyüdün hüznümü okşayan mavi bir ışık oldun içimde..

Puslu ay ışığı gibi aktın hüzünlü odamın nemli duvarlarına,

Düşüncelerimin zindan karası yoktu varlığınla…Ve biraz daha büyüdün.

Sabah yüzüme vuran ilk ışıktın dünyamda.

Duygulu, buğulu sesin, kurumaya yüz tutmuş bir çiçeğe hayat veren su damlasıydı..

Farkında değildim hayatımın içinde olduğunun..

Yüreğin yüreğimdi.

Her gün biraz daha vardın bende, her günüm birazcık daha sen!

Beni büyüttün hüznüme gülüşünü ekleyerek,

Doğrularıma gözlerini arkadaş ederek, yalnızlığıma varlığını ortak ederek, geceme ışığını sunarak..

İşte yalnız bunun için teşekkür etmeliyim sana.

Beni büyüttün yüreğin yüreğimdi bu oyunda.

Yalancı bir sevdayı öyle güzel iliştirdin ki ellerime, uyanmak isteyip istememek arası bu rüyanın içinde bende vardım artık seninle..

Tatlı tebessümler, varlığınla bütünleşen mutluluğum kısa süreliydi.. ‘İyi ki var’ dedirten heyecanım…

Oysa yalan zincirleri üzerine kurduğun hayatın seni çabucak ele verdi sevgili..

Her kopan zincirde bir tokat çarpıyordu yüzüme,

Her olmaması gereken bir sen’den dönüyordum kendime…

Buna ne gerek vardı?

Başkalarının yaptığı gibi seni incitecek hoyrat bir sevda değildim ki ben..

Bana sahteliği bir demet çiçekle sunan sen, asıl sen değildin zaten, o zaman neden?

İnandığım mavi sevdamı yalancı kırmızıya boyamana ne gerek vardı?

Kulaklarımı tıkadım su damlası sesine,sadece sesin her yalanın içinde sırıtan bir gerçeklikti.

Ve sustun…

Çıldırtan sessizliğin ortasında rotasını şaşırmış bir gemiciden farksızdım, pusulam da yoktu üstelik… bu çıkmazdan dönüş de yoktu..

Bir kayıptım.

Nerede kaybetmiştim kendimi,nerede aramalıydım, nerede bulacaktım?

Bu içimdeki yabancı da neyin nesiydi?

Hayatıma sorgusuz sualsiz girip sonrada hiçbir açıklama yapmadan talan edip gidecek miydin?

Ve benden buna göz yummamı isteyecektin…

Oysa yüreğin yüreğimdi bu oyunda..

Ben de birazcık sahteydim.

Çünkü bende birazcık sen’dim.

Ve bir gün gittin..

Hiç şaşırtmadın beni..

Karanlığın içinde gözlerimi açıp tekrar siyahı görmekti gidişin.

Sevdiğim sen değildin ki o yüzden üzülmedim.

Her kimse o ilk “Sen” sıfatında tanıdığım, işte o’ydu benim yüreğim…

Bir olmayandı yani.

Bu bir gerçekti, bir acı tokat daha.

Başka kimliklere bürünüp sana ait olmayan cümlelerini yalanlarından oluşmuş gösterişli bir hediye paketinde sunmaktan vazgeç!

Başkası olma sevgili..

Yüreğin neyse öyle şekil alsın varlığında.

Hayatına kendi ellerinle buyur ettiğin boş’luklarla yorma kendini boşuna.

Sahte bir mutlulukla büyüttün beni.. yolun sonuna varamadan yoruldum.

Yüreğin yüreğimdi bu oyunda..

Aldığım yere bırakıyorum şimdi düşlerimi..

Arkamdan bakma.. oyun bitti yüreğim yenildi !

Alıntı

Bir Ölünün Hatıra Defteri....

2008-09-20T21:56:00.001+03:00

Sağa çekilin, yol açın; kardeşim sana söylüyorum hâlâ ne bakıyorsun dikiz aynasından, çekilsene!”
Yerde yatan sıcacık bir bedene doğru yaklaşan siren sesleri, bir avuç telaşlı kalabalık, ne var sanki, altı üstü bir gence araba çarptı işte.
Yağmurlu bir öğle vakti, gökten yağmur yağdırılıyordu. Rahmet iniyordu paket paket. Hepsi özenle hazırlanmış elmastan hediye paketleri gibiydi.
Yağmur yağdırılıyordu Fatih’in yamalı kaldırımlarına. Kimse yağmurun farkında değildi. Herkes araba çarpan gencin etrafında toplanmıştı. Birileri ağzından sızan kanları siliyor, birileri de, “zavallı delikanlı, daha pek de gençmiş” diyordu. İlk yardım ekipleri de kalp masajıyla sebeplere baş vuruyorlardı. Ne bilsin garip doktorlar, o zaten Rabb’iyle akdini imzalamıştı. Sevgili dostu Azrail (as) ile çoktan yola çıkmışlardı bile ebedî alemlere doğru. O, emin bir dostuna emanet etmişti ruhunu, sevimli arkadaşı Azrail’e...
Nasıl bir şeydi bu hayat? Bir an var, bir an yok. Kalemin, ucu üzerinde durması kadar zor ve tehlikeliydi hayat dedikleri.
Yağmur yağıyordu Fatih’in kaldırımlarına. Yağan yağmur yüzünü yıkıyordu delikanlının. Yol ortasında yatan bir “terkip”. Ruh çıkınca topraktan hiçbir farkı kalmıyordu insanın. Ama bunda farklı bir şeyler vardı. Bir gözü ağlıyor, bir gözü gülüyor gibiydi. Sanki bir gözü arkada kalmış, birisine bakar gibiydi. Bir gözü de gittiği yerdeki güzelliklere seviniyordu. Hâlâ ruhlu gibiydi o an.
Herkes delikanlıyla ilgilenirken, kaldırımın dibinde ufak bir defter ıslanıyor, dağılan yapraklarıyla, delikanlının olduğu anlaşılıyordu. Yaşlı bir ninenin bastonuna çarpana dek, kimse görmemişti o defteri. Kamburlaşmış beliyle nine; zorla, eğilerek yerden aldığı defterin üzerinde “hatıra defteri” yazılı olduğunu gördü. o sırada, bir, yerde yatan gence baktı, bir de elindeki hatıra defterine. Gözleri doldu birden, gayr-i ihtiyâri “seni dünyaya küstüren neydi evlâdım” dedi. Böyle bir cümleyi neden kullanmışt,ı kendi de bilmiyordu, zaten bilmesi de gerekmezdi, çünkü Rabbü’l Alemîn, onun o sözü dilemesini murad etmişti. Kader konuşunca beşer susardı.
Kendilerini ebedî bir davaya adamış gönül erlerinin hayatta iki seçenekleri vardı. Ya onlar dünyaya küsecekti, fani ve süflî hiçbir şeye meyil göstermeyecek, ya da kader, tokatlarla onu dünyaya küstürecekti. Bu genç de belki de öyle bir bîçareydi, kim bilir...
Yaşlı nine, çantasından çıkardığı gözlüğü gözüne takarken bir taraftan da ıslanmış yaprakları karıştırıyordu. Yağmurdan dolayı bir binanın altına çekildi ve bakışları sayfaların içinde kayboldu gitti. Son yaprağa geldiğinde durdu ve hayrette kaldı. “ Allah Allah, bu sayfa neden buruşmuş, yağmur suyuna benzemiyor, belki de zavallının göz yaşlarıdır bunlar.” Diyerek özenle yazılmış sayfaya göz gezdirdi. Fakat göz yaşlarının verdiği buruşukluktan dolayı yazılar tam anlaşılamıyordu, mürekkep dağılmıştı, tıpkı ölümün gelmesiyle hayatın dağılması gibi.Hayatının son sayfasına nokta konulan delikanlının, son hatıralarını okuyordu yaşlı nine. Okudukça ağladı, ağladıkça okudu. Buğulanan gözlerini tutamıyordu bir türlü. Ne yazıyordu bu defter de daha hayatının baharında, ayaz vurmuş şeftali çiçeği gibi ölümün soğuk kışını yaşayan delikanlı, bu kadar kısa zamanda ne yaşamış olabilirdi?
“Sevgili günlük; satırlarını her gün akşam yatarken karalardım ama nedense bugün, sabah namazından sonra karalamak geldi içimden. Beni bilirsin, her zaman ki dostun, hani şu; insanlara karşı konuşkan, insan delisi olan, ama aynı zamanda iç dünyasına herkesten çok dönük olan çocuk. Biliyor musun; bu güne kadar beni önce Rabb’im, sonra sen anladın, birisi daha var beni anlayan, fakat uzakta, çok uzakta, bu dünya onu da harcamak için uğraşıyor, bir iman erini daha mânen içinde boğmaya çalışıyor sevgili günlük. Dünya, beni anlayanları benden çalıyor dört senedir. Git gide beni anlayanların sayısı azalıyor. Müslümanca yaşayan bir çok insan “göze bakıp kalbe hitap etmek” yerine, cebe bakıp nefse hitap etmeye başlamış. Kişilere “etiket”lerine göre değer verilir olmuş. Sevgili günlük; eğer konuşabilseydin her halde bu insanlar “zahirperest” olmuş” derdin değil mi? Neyse boş ver be günlük, boş ver aldırma, kulluk zor şey anlarsın ya...
Günlükçüğüm, içimden bir ses diyor ki; “sen yakında yolcusun boş ver insanlar konuşsun. Senin arkandan tanımadıkları bir kişinin yorumunu yapsınlar, seni Rabb’in tanıyor ve biliyor ya yeter” Biliyor musun; bu sese inanmak istiyorum sevgili günlük. Bir de; hatırlıyor musun bir dava arkadaşım vardı. Hani hep bahsederdim ya! düştüğümde kalkmama vesile olan, üzüldüğümde güldüren, risaleyle yatıp risaleyle kalkan ve beni anlayan... Şimdi onu çok üzüyorlar, hizmetinden soğutuyorlar. Onun zihnini karıştıran insanlardan, kitap okuyamadığı her bir dakikasının, hizmetle meşgul olamadığı her bir ânının hesabını mahkeme-i kübra’da, huzur-u ilâhide çok dehşetli bir şekilde soracağım. Haberleri olsun sevgili günlük. Onların hüküm sandıkları şeyler kabre kadar, bizim saltanatımız ise kabirden sonrası içindir.
Ey günlük; birileri de beni, bol bol kötülüyorlar. Ne dersin bu işe. Ne yapalım kendi kaderimi kendim çizdim. Samimi olamadım Rabb’ime karşı. Saygı ve hürmet göstermeye çalıştığım insanlardan azar işittim. Beni insafsızca, geçmişimle, ailemin fikirleriyle yargıladılar. Sıkıntılarla, acılarla, elemlerle geçmiş bir hayatı eleştirdiler. Canım günlük; bunlar bilmiyorlar mıydı “mü’min’de bulunan câni bir sıfat yüzünden, sâir masum sıfatlarını mahkum etmek hükmünde olan adavet ve kin bağlamak ne derece hadsiz bir zulüm olduğunu” ve bir insanı geçmişinde, istemeden başına gelen olaylardan dolayı yargılamanın insaniyete sığmadığını? Şu ayeti hatırlıyor musun günlük; “muhakkak ki insan çok zalimdir”...
Ölçüsü insaniyet olmayanın bütün ölçümleri yanlış çıkıyor günlükçüğüm. İnsanları fikirlerine göre değerlendirmek insaniyet noktasında ne büyük bir cahillik abidesi öyle değil mi günlük.
Günlük efendi, günlük efendi; sana söylüyorum, ne dünyayı ne de içindekileri sevmiyorum artık. beni çok üzüyor, kulluğuma halel veriyor. Hizmetim olmasa ve birkaç sevdiğim insan, bir dakika durmaya tahammül edemezdim bu fani dünyada. Kusura bakma, yapraklarını ıslatıyorum, ne yapayım tutamıyorum gözlerimi. İnsanım işte teneşir tahtası değil ya.
Günlük günlük bir tanecik günlüğüm; keşke beni biraz... neyse günlük, artık kimse beni anlamasın. Çünkü bu zulmü yapanların ardında kaderin şefkatli elini görüyorum. o insanların kelimeleri davranışları, halleri benim için beş para etmiyor, çünkü tek gayem var amelimde, o da “rıza-i ilâhi” “eğer o razı olsa bütün dünya küsse ehemmiyeti yok. O razı olduktan ve kabul ettikten sonra...” artık devam edemeyeceğim günlük, ellerim titriyor, kalem elimde durmuyor, gözlerim kararıyor. Yoruldum galiba biraz hava almak için yürüyüşe çıkayım, bilirsin ki bütün hakikatli yollar Ona çıkar... Haydi hayırlısı cuman mübarek ola sevgili günlük...”
Yaşlı nine de ıslatmıştı son sayfayı. Yağmur yağdırılıyordu Fatih’in kaldırımlarına. Bir ölüm daha yaratılmıştı caddenin ortasında. Kayan tekerler ve yerde yatan birisi. Kimdir necidir, nereye gidiyordu bilinmez. Ama o bir kuldu ve o sırada “Cuma” salâsıyla camiye yürürken insanlar o da yürüyordu bir yerlere garip, yetim, bîçare...
Evren Teke

Engİn Bİr Denİzsİn YaŞamimda...

2008-06-30T01:40:00.002+03:00

Bir deniz sevgin

Önce belli belirsiz

Küçük bir mutluluk

Rengin dahi yoktu bende

Sonra gün geçtikçe

Biraz daha Sen

Bir kulaç bir kulaç daha...

Yoruldum bazen

Uzaklaştım, uzaklaşıyorum sahilden

Sen'in sahilinden

Ya kaybolursam

Derken...

Mavi oldun her an artan

Daha da koyu bir mavi...

Ve işte artık sahil görünmüyor

Mavide kaldım

Derin koyu mavide

Sen'de...

İçim, dışım, Ruhum mavi

Göz alabildiğine Sen

Şimdi maviden çıkmak

İstemiyorum...

Maviyi kaybetmek

Sensiz kalmak ...

Alıntı

Sedece bir gül...

2008-06-28T18:53:00.004+03:00

Sadece bir gül sunuyorum yüreğine
Sevglerle bezenmiş, yürekten...
Karşılık beklemiyorum inan, en ufak bir ümidim yok
Sadece gülü layık olduğu yere göndermek istiyorum…
Kabul et onu yüreğine, karşılık vermesen de..

Bir gül sunuyorum yüreğine…
Demet demet sadakatle derlenmiş…
Kırmızılığını sevdasından almış..
Dikensiz…
Kabul et onu yüreğine, sende yetişmese bile…

Bir gül sunuyorum yüreğine…
Başkalaşmamış, zamanın yalancı güllerinden uzak…
İçten, riyasız, hesapsız…
Manasını yitirmiş sevdalardan öte…
Kabul et onu yüreğine, onu kendinden bilmesen de…

Bir gül sunuyorum yüreğine…
Hayatın özünde kendini bulan..
Yaratılıştaki müthiş sevgiden nasibini alan…
Sahibinin Vedud sıfatıyla beslenmiş…
Kabul et onu yüreğine, benim gibi bir nacizaneden olsa bile…

Bir gül sunuyorum yüreğine…
Hiçlikten varoluşa doğru akan…
Aşk pınarında mayalanmış…
Bulunan zamana inat visal’i ukbada arayan…
Kabul et onu yüreğine, hicran kokuyor olsa bile…

Bir gül sunuyorum yüreğine…
Gece gibi karanlık,kokladıkça aydınlanan…
Hissettikçe yaşam bulan…
Güzelliğini koklayanından alan…
Kabul et onu yüreğine, onu ölüme terk etsen bile…

İşte sadece bir gül sunuyorum yüreğine…
Sana layık olmasa bile…

VİSAL

29.06.2008

...

2008-06-12T01:07:00.002+03:00

SAHİBİNİ BİL!..

2008-06-10T15:05:00.003+03:00

Sevgili!

Ne olur kalbinde hapsetme beni

Sende takılıp kalmasın kalbim

Işık ol sevgili,O'nu gösteren

Sende kaybolduğum bir anda

Bir Ayet misali O'nu hatırlat

Bir ses getir bana

Bir söz ki O'ndan yana

Bir işaret yalnız O'na

Bir melek ol gel,O'ndan bana

Ve bil Ey Sevgili!

Kutlu bir emanettir kalbim.

Senindir desem de

SAHİBİNİ bil!

İsmail Acarkan

!!!....

2008-06-04T16:18:00.001+03:00

Bırakıp Gittiğin Kadarız

2008-05-26T19:38:00.005+03:00

Bir dönüşle dönüyoruz
Hiç yağmur yağmıyor kum taneleri uçuşuyor üstümüze
Bir dönüşle dönüyoruz
Yorgunuz
Tenimiz esmer Içimizde mağrur bir hüzün

Yaralarımız var
Ezcasi olmayan vurgunlar
En cok kadınlarımıza yakışan ağlamakla
En çok erkeklerimize dokunan caresizlikle
Yaklaşıyoruz hayatın ikindisine
Biraz daha yaklaşıyoruz
Bir el uzatımında

Akşamın alacasıyla

Bu, senin gidişinin hemen ertesinde
Dudaklarımızın kuruduğu
Suların cekildiği

Kızıldenizin diclenin
Önümüzde Musa elimizde asa ile yarıp geçtigimiz nilin
Ve eteklerimizi savura savura tükettiğimiz birlikteliğimizin ardından
Kayıp giden yıldızların şarkısı gibiyiz
Bir dönüşle dönüyoruz
Ne güzel oluyordu
Sağımıza dönüp seni görünce
Ne güzel oluyordu düştüğünde önümüze
Adı safranlara sarılı bir aşk gibi maceramız
Adı kıskanç kervanların zümrüt yüklerinde yazılı
Adı leyla Bir vaveyla kadar dokunsanız ağlamaklıyız
Bir dönüşle dönüyoruz
Belki baksak arakamıza ordasındır
Bu efsunu kaybetmek istemiyoruz
Hiç bir şeyini istemiyoruz aslında dünyanın
İncisini yakutunu ipek yumuşaklığını yastıkların
Bebeğin yüzümüze dokunuşunu istemiyoruz
İşlerimizin limanlığını
Ocağımızın sıcaklığını bile istemiyoruz
Bir dönüşle dönüyoruz
Seni unutmamak icin şaşkın
İnanmamak için ölümüne inanıyoruz
Gittin mi aramızdan
Elini çektin mi üzerimizden
Bizi yetim şehrini öksüz bıraktın mı

Ne yapalım işte ağlamamayı beceremiyoruz
Isırdıkça kanıyan dudaklarımızdan dökülen boş sözlerle
Birbirimize soruyoruz
Hava nasıl saat kaç

Yine çayırların yeşlliğinde otlayan kuzuların arasındayız
Yine cayırların üstünde matem işliyoruz
İnceldiği yerden kopan dünya
Bir araftan yol bularak başımıza düşüyor
Gök kubbe patlıyor tepemizde
Hissediyor anlıyor ama anlatamıyoruz
Bir dönüşle dönüyoruz
Bırakıp gittiğin kadarız

Hiç yağmur yagmıyor
Yorgunuz
Tenimiz esmer İçimizde mağrur bir hüzün
En çok kadınlarımiza yakışan ağlamakla
En çok erkeklerimize dokunan çaresizlikle
Yaklaşıyoruz hayatın ikindisine

Ne yapalım
Hiç yağmur yağmıyor
Sensiz yürüyünce
Bir dönüşle dönüyoruz
Kıyamet bize

Kıyamet bize
Sen yinede merhamet et bize
Merhamet et bize
Merhamet bize

İbrahim Sadri

Seni Istiyorum.....

2008-05-22T23:56:00.005+03:00

Gecenin o büyülü saatlerinde pencereden sizan ay isiginin her bir cilvesinde,Sen'i düsünüyorum....

Yüregim,hasretle yaniyor ; bir gariplik hissediyorum,icim icime sigmiyor; can kafesten ucmak istiyor...

Yedigim ekmekte, ictigim suda, kokladigim gülde, ziyânin pariltisinda,yagmur damlasinda, kar taneciklerinde, Sen'i düsünüyorum...

Günesin her sabah dogusunda, her aksam gurubunda Sen'i düslüyorum; askin kalbimi titretiyor...

Yürüdügüm yollarda, konustugum insanlarda, ikliminde ucusan altin kanatli kuslarda hep sanatini görüyorum. Rahmetine siginiyorum...

Rahmetin; hem hazani, hem kisi, hem bahari, hem yazi, hem arzi, hem semâyi, kucakliyor...

Ikliminde fâni olmak ebedlere yelken acmak istiyorum...

Bazen bir gülün kokusunda, bir güle bakisimda dokunusumda, Habibini (s.a.v) görüyorum...

Cicekler, ötelerden o'nun (s.a.v) kokusunu getiriyor...

Kuslar haber veriyor; ''Âsik, Mâsukunu ariyor.'' diye; semtinde geziyor ruhum; belki görürüm diye...

Gözlerim Sevgili'nin yolunu ümit dolu bir intizarla bekliyor o'nun isigi ruhuma doluyor...

Ey bicarelerin caresi, yolda kalmislarin, gariplerin, kimsesizlerin yardimcisi...

Ey Mâbud-u Mutlak! Ümitle kapina geldim; girmeme izin verir misin?

Kirpiklerimi yikayan gözyaslarim, islak seccadem, seherlerde semaya acilan avuclarim sâhittir; yalan degil sevdam!

Ürperen kalbim, titreyen bedenim, vücudumun bütün zerreleri sâhittir, Sen'den baskasina yönelmedim...

Bir tomurcugun sehbâl acmasi gibi, Ya Fettah, su kalbide Sana ac, ac ki kurtulusa ereyim!

Erit beni, bir kor sac icime, ocaklar gibi yanayim; Yüce Nebi(s.a.v) gibi, Sana dilbeste olmus dostlarin gibi...

Kokusmusluktan usandim, su gurbetlikten bunaldim...

Hasretine artik dayanamiyorum. Dizlerimde derman, gözlerimde yas kalmadi.

Ruhum Âb-i hayat istiyor, adimi cagiran bir ses cekim alanima girsin, icime hasretinin sancisini söndüren bir damla düssün...

Garibim, acizim, bicareyim gitmek istiyorum, canim toprak cekiyor...

Sana ulasmak, ruhun tenden ayrilmasi ise Visalimi istiyorum...

Iki damla göz yasiyla Sana gelmeyi arzu ediyorum...

...BENI, SENSIZ BIRAKMA ALLAH'IM! ...

Alıntı

Ben Her Yok Olusa'Seni' Yazdim...

2008-05-20T13:12:00.002+03:00

Ne çok ,ne çok ağlamışsın bize...

Ne çok anlatmışsın bizi anlamayan dizelere...

Kırkikindi yağmurları çekildi çekileli, yağamaz oldum yağmur dileyen avuçlara...Kırık dökük hayat hikayeleri arasına karışıp sızamadım usulca varlığın bağrına...

Bulutlarım göç etmiş kendini benden,bilmediğim vahalarda kıvranıyorlar gibi her gece,sızısı düşüyor göğsüme inceden inceye ...Anlıyorum ki bulutta can çekişiyor benim gibi bir yerlerde...

Tut ki; tutundum rüzgarına ,savruldum yine göç edilesi tek di/yâra...

Tut ki; tutundum geceye ,yıldızlarla yol aldım ışıksız kentine...

Tut ki; tutundum sana ,kaybolmuş benin tutulamayan elleriyle sarılıyorum yokluğuna....

Ne değişecek söyler misin ,biz çoktan çekilmişken aşk arenasından!

Ne çok ağlamışsın bize...

Ne çok anlatmışsın bizi kimselerin göremediği yok vaktimde...

Yağmur ormanlarını aratan bir kuraklıkta ,bildiğim tek dua ile el açtım yoksunluğa...Bir damla mürekkep diledim ,satır aralarına dudaklarımın mührünü basmaya...Bir yudum mavilik istedim ,karanlığın huzura açılan kapısında...Ve bir nehrin kıvrımlarına uzanmak istedim sadece,su gibi yatağımı bulmak arzusuyla...

Tut ki; nehir olup aktım ,belimi büken hayat kıvrımlarında...

Tut ki; yatağını bulmuş nehrin coşkusuyla çoğalarak geldim sana...

Tut ki; son kıvrımında çarptığım duvardın sen ,bu oyunda!

Ne değişecek söyler misin,nehre can katan sular çoktan çekilmişken ruhumdan !

Ne çok ağlamışsın bize...

Ne çok yağmışsın susuz beldemize...

Coşarak üstüme gelen gözyaşlarına kanıp yağıyorum yine ,yağmursuluğun özlemiyle...Yoktan bir nehir doğuruyorum şimdi ,göğüs kafesinden sancıyla fışkıran duyguların sesini katıyorum yaşlarımıza ve sana akıyorum hayat kıvrımlarının canımı acıtan yollarında...

Sana...

Yalnız sanadır yağ/ı/şım anla!

Üzgünüm !

Bir yaşam tükettim içimde?

Seninle varım?

Sensiz, varlığımın içinde yokluğuma muhtacım?

Anlamsızım!

İsyan eder duygularım, kelimeler arası hüzünlerde?

Sende mühürledim yaşamı, nefesimi sensiz ?hiç? sayarak?

Ve sende bıraktım ruhumu, bedenimi umursamayarak?

Gittim

Geldim.

Gidişleri ?ölüm?

Gelişleri ?doğum? bildim?

Öldüm

Doğdum?

Tersine döndüm yaşamın?

Birbiri ardına saklanmış umutlar buldum gelişlerde?

Ele avuca sığmayan acılar bıraktım gidişlerde?

Ama?

Gel gör ki ,

Bir yaşamı tükettim,

Dört duvar arası kaçışlarda?

Yine de,

Ben her yok oluşa 'seni' yazdım...

Ve her dem sana döküldüm parça parça...

Üzgünüm !

...alinti...

Ben Gidiyorum...Ta Ki Benden Hayırlısı Gelsin ...

2008-05-16T00:25:00.002+03:00

Yatsı ezanına birkaç dakika vardı. Camiye gitmek üzere son hazırlıklarımı yapıyordum. O sırada kapının zili çaldı. Kapıyı açtım. Karşımda uzun zamandır görmediğim bir dostum. Beni ziyarete gelmiş. Selamlaşıp, kucaklaştık. Buyur ettim. Çay eşliğinde uzun bir sohbet için salona geçtik.

Muhabbet gerçekten koyu idi. Nasıl geçtiğini anlayamadığımız üç koca saatin ardından misafirim geç oldu, bana müsad diyerek noktayı koydu ve kalktı. Sokağın başına kadar eşlik etme teklifime, memnun olurum cevabını verdi.

Birlikte çıktık. Sokağın başına vardığımızda Şimdi ayrılık vakti. Ben gidiyorum, ta ki benden hayırlısı gelsin inşallah diyerek elini uzattı. Kucaklaşırken, dostumun ettiği duaya alışkanlıkla amin dedim. Ve arkadaşım sokağın köşesini döndü gitti...

Eve dönerken, arkadaşımın veda sözleri takıldı aklıma. Ben gidiyorum ta ki benden hayırlısı gelsin. Düşündüm, düşündükçe ürperdim. Bu bir dua idi. İlk kez duyduğum yaman bir dua. Gayri ihtiyari birkaç kez tekrarladım. Sıcacık duygularla doldum. Bir şey tarafından kuşatılmıştım. Bütün benliğimi dolduran güzel bir şey.

Ertesi gün ilk işim arkadaşımı telefonla aramak oldu. Nedir, nereden duydun diye sordum. Bu özlü duadan çok etkilendiğimi anlayan dostum,Hz. İsa Aleyhisselam ın, Peygamber Efendimiz in geleceğini müjdelediği duaymış bu dedi. Ne güzel dua imiş! Tuttum bu duayı dedim. Güldü ve o halde hiç bırakma. Ayrıca vesile ol, başkaları da tutsun diye cevap verdi ve bana bir hayır kapısı aralayarak telefonu kapattı.

Ben gidiyorum, ta ki benden hayırlısı gelsin inşallah.

Tutmuştum bu duayı. Bırakmaya da niyetim yoktu.

İşte giden gitmişti. Hayırlı bir insandı giden. Fakat, gelmesi için dua edilen daha hayırlı kimdi ya da neydi? Bir insan? Bir haber? Yoksa yeni bir gün, yeni bir gece mi? Bir insan ise ya da bir haber, beklemeye değer. Gündüz ya da geceyse hayırlı olan, geri bırakmamaya, ihya etmeye değerdi. Tutmuştum bu duayı.

Günler günleri kovaladı, hayırlar hayırları... Dua halen zihnimi meşgul ediyor. Ben de dostumun tavsiyesine uyarak, işitmeyenlere bu duayı duyurmakla vazifeli olduğumu hissediyor, fırsat doğdukça vazifemi ifa ediyordum.

Kim bilir, daha ne kadar böyle duyulmamış sözler, dualar vardır. Ve kim bilir ne kadar yitip giden...

Unutulmuş sözler, dualar gibi yitip gitmemek için, giderken kendisinden daha hayırlısı için dua eden dostlara kulak vermekten başka çare var mı? Ve hayır dileyen bütün sözlere.

Her sabah namaz uykudan hayırlıdır diye seslenen müezzin hayra çağırır. Yanlış bir adımda kalbin derin bir yerinde uç veren sızı hayra çağırır. Hayır her adımdadır. Can kulağını açık tutana.

Ninelerimiz, evin çatısında ötüp duran kargaya,hayrola karga, hayır isen öt, şer isen git derler, karganın ağzından hayrı çağırırlardı. Dedelerimiz, ters giden, sarpa sarmış işlerini hayırlısı olur inşallah der, bir çırpıda aşıverirlerdi.

Şimdi hayra sarılıp hayır dileyenler ne kadar az. Daha hayırlısı onun için mi gelmiyor ne?

Alıntı

Yeşil Elbise

2008-05-14T10:07:00.004+03:00

Yolda karşılaştığımızda ezan okunuyordu.

-Gel seni camiye gotüreyim, dedim. Bugün Cuma biliyorsun.

-Sen de benim camiye gitmediğimi biliyorsun, dedi

-Biliyorum ama, sebebini gerçekten merak ediyorum.

-Ne bileyim olmuyor işte, dedi. Hem pantolonumun ütüsü bozulup, dizleri çıkar diye endişe ediyorum.

Gayri ihtiyari gülmeye başladım.

-Herhalde şaka yapıyorsun, dedim. Bunun için cami terk edilir mi?

-Ciddi söylüyorum, dedi. Giyimime ve özellikle yeşile düşkün olduğumu bilirsin.

Gerçekten öyleydi. Giydiği birbirinden güzel elbiseleri mutlaka yeşilin bir başka tonundan seçer ve her zaman ütülü tutardı.

-Peki, dedim.Hayatında hiç camiye gitmedin mi?

-Çocukken dedemle birkaç kere gitmiştim, dedi. Hem o yaşlarda dizlerim aşınacak diye herhalde endişe etmiyordum. Fakat artık camiye gidebileceğimi zannetmiyorum.

Söyledikleri beni son derece şaşırtmış ve bu konuyu açtığıma pişman etmişti. Daha sonra el sıkışıp ayrıldık.

Onunla konuşmamızdan 2 ay sonra, kendisinin camide olduğunu söylediler. Hemen gittim. Bahçedeki namaz saflarının en önünde duruyordu ve üzerinde yine yeşiller vardı. Yavaşça yanına yaklaştım ve kısık bir sesle:

-Hani, dedim. Camiye gelmeyecektin?

Hiç sesini çıkarmadı. Çünkü musalla taşının üzerinde, yeşil örtülü bir tabut içinde yatıyordu.

alıntı

...

2008-05-02T09:59:00.002+03:00

Susuyorum,Bekliyorum,Biliyorum,Ağlıyorum...

2008-04-30T21:33:00.004+03:00

Susuyorum...
Cümlelerim küsüyor yalan dünyaya

Bekliyorum...
Sabredenlerden olmak muradıyla

Biliyorum...
Acıdan geçer sana gelen yollar

Ağlıyorum...
Farketmeden ben bile ve farkettirmeden kimseye

Kaçıyorum...
Seni üzecek ne varsa uzak kalbim onlara

Yürüyorum..
Melekler saf tutuyor benimle

Duruyorum...
Huzurunda secdeye ,derdimi sana açıyorum...

Seviyorum...
Ve senin hoşnutluğunu diliyorum sadece

Ey Rabbim ,Gözyaşlarımda umutlarımı büyüten kalbimin tek sahibi...
Hoşnutluğunu diliyorum sadece...

Alıntı

Ey Aşk, Seni Seçtim...

2008-04-24T22:14:00.006+03:00

Son akşam içine kapandı,

Son rüzgar kapıları çarpıp çıktı,

Son çocuk da sobelendi.

Yalnız kuşların düşleri kırıldı,

Yenleri içinde kaldı.

Ağaçların yeşil saçları zülüf zülüf esti yüzüne aşıkların.

İşbirlikçi bir meltem,

Ihlamurların kokularını ciğerlere sundu yakamoz tabağında.

Bugün hüzün yakıştı üzerime,

İyi durdu hüzün gözlerimde.

Hüzün durağında indim otobüsten.

Hüzün aynasında baktım ben’e.

Hüzün sağanağından geçtim,

Aşka hüzün doğradım…

Bağdat’ı sorsalar bilir miyim nerdedir?

Şimşekler çakarken üzerimi kim örter?

Susku mu koyarım yalnızlığımın adını?

Menekşelerin kulağına ezan okuyan kim?

Sessizlik şalına bürünen bir şehrin pırıltısından,

Aşk evleri olan camilerin suya düşen akislerinden,

Toprağa damlayan cemreden,

Uykunun sularından ve akasya dallarından vazgeçtim!

Ey aşk seni seçtim!

Ben’i geçtim…

Vazgeçtim...

Hilal Küçük Özdamar

Kuşatilmayi Bekliyorum Ya Rabbi!!

2008-04-24T00:52:00.004+03:00

Zamanın derinlemesine indikçe kayboluyor ve adını koyamadığım dehlizlerde boğuluyorum.

Bir ses yükselir gibi oluyor ''GEL'' ...

Ve gitmek istiyorum o ''GEL ''e bu dünyadan...

Sonra bir el tutuyor elimi, yakama yapışan bir dost eli; susuyorum...

Gitmekle felahı bulamayacağımın delili olarak kabul ediyorum onun gelişini.

O gidememişliğimin zaferini kutluyorken bir hücrede ben ağıtlar yakıyorum...

Harlı bir ateşin üstündeki kara bir kazan gibi yanıyorum, cayır cayır ...

Ve sonra bir dost eli yapışıyor yakama her sirkeleyeşinde ''O rahim sıfatıyla kuşatır seni '' diyor.Susuyorum...

Ve kuşatılmayı bekliyorum...

Canımın yandığını hissediyor ve dudaklarımı sıkıyorum.

Kan yürüyen dudaklarımla ALLAH azze ve celle'yi zikrediyorum.

On'u zikrettiğim an sanki Cennet'ten bir kapı aralanıyor hissine kapılıyorum.

Hasta vücudumun sıhhati yerine geliyor sonra altın bir kap içinde.

Ve ben utanıyorum....

O'ndan gayrısına tutulan bu yüreğimi çıkarıp atmak istiyorum...

Ve her kahkaha attığımda ''cennetle mi müjdelendin'' sesi ile irkiliyor, sukuttan yana oy kullanıyorum...

Susuyorum ...

Ağlıyorum...

Ağıtlar yakıyorum...

Gafletin kancasına sıkışan elimle özgürlük işareti yapıyorum ve nefsimin esareti altında olduğumu, kısa bir süreliğine de olsa ört bas ediyor bu...

Kendimi oyalıyorum...

Ve oyalanmış olmak kısa sürüyor, canımın yandığını biliyorum ama söyleyemiyorum...

CAN YANIYOR CAN...

Başımı dayadığım bir mescid duvarında kısa süreliğine uykuya dalıyorum.

Puslu bir şafakta bana doğru gelen yemyeşil bir gövde ve ben de siyah bir gül olarak ona ilerliyorum ve uyanıyorum..

Canım yanıyor uyanmışlığıma darılıyorum...

Bütün bu kayboluşlarda yakama yapışan dost eli ile kendime geliyorum.

Kuşatılmayı bekliiyorum onun dediği gibi kuşatılmayı...

Alıntı

Ne severdim oysa...

2008-04-23T07:54:00.004+03:00

Ne severim oysa yağmuru,
Cisil cisil yağar,süzülür göklerden,bazen boşanırcasına,
zincirini koparmış kaçarcasına bazen…
Cama çarpışı vardır hani birde,öyle sert değil,ama süzülür aşağıya doğru sanki yanakmış gibi..
Sesini duyuyormusun yağmurun?uzat bak kulağını,ama sessizliğe ver kendini önce…
Kapattın mı gözlerini,çok sıkma ama hafifçe işte…yoksa duyamazsın…duyuyormusun şimdi?
Ya toprağın kokusunu,çekiyor mu senide öylesine kendine…çamurdanız ya hani…ondan herhalde..bak çiçekler var orada,nasılda seviniyorlar…nasıl sevinmesin,abu hayat iksiri bu onların,benim ise hüznüm…
Bir de buğusunda ismin…

Ne severim oysa yağmuru,
Hüznüm geçermiki şimdi üstüme üstüme gelirken şehir,
Birde çisil çisil…hercai menekşeler,sizden bilirim firakı…
Gözlerim neden yeşile döner ıslandığında,
Islanmış…yağmurdan mı?
Kaçarım buralardan,babile..iskenderiyeye..
Kaçmak mı adı gidişlerin,
Hicret mi?
Bir yürekten,bir yürek devletine…

Ne severim oysa yağmuru,
Bir yağmurlu sabah günü karar verdim hicrete,
Bir sabah ezanında vakfeye,
Yeşil gözlerim ortaya çıkacak,ıslanacak…
Bu Pazar visal Eyüp de,
Duaya duracak…

Ne severim oysa yağmuru,
Bir de masalları…
Bana bir masal anlat baba,içinde bir visal,bir de firak olsun!

Ne severdim oysa yağmuru…

(Alıntı)

Hiç Yüzünü Görmeden Aşık Oldunuz Mu Bİr'ine?...

2008-04-18T23:41:00.003+03:00

Ezelde âşık olmuşum sadece bir isme...
" Bu nasıl iştir ?! " demeyin...
Ben de bilmiyorum, ama oldu işte!..
Her an şaşılacak işler olmuyor mu yerde ve gökte?..
Bir ismin peşinde koştum durdum yıllarca ümitsizce...
Acaba kimdir, bilir miyim, yüzünü görür müyüm? diye...
Ansızın karşılaşıverdim O'nunla zamanın bir yerinde...
Yer ve gökte ararken Öz'de buldum,
Sen'de ararken Ben'de buldum derler ya,
İşte öylesine...
Meğer ne de güzelmiş O Gül yüzün...
Ey benim nazlı yarim, sevda çiçeğim, aşk bahçem...
Öyle bakma! O bakışın bir hançer, canım Kudret elinde...
Ne yana dönsem, sadece Sen ! Yalnız Sen !
Mecnûnum, aşkından olmuşum bir divâne...
Bir varmış, Bir yokmuş, evvel zaman içinde, zaman hayal içinde
Hani o vakitler çağırmıştın beni, gönülden sessiz ve gizlice ?..
" Çiçeği dalından kim kopardı, seni BEN'den kim ayırdı ?
Ben Gül'üm, sen bülbül, dön gel yine BEN'im ol ! " diye...
Gelmez miyim Yâr, Belî ! elbette ! elbette !
İşte o gün bir yemin ettim ilâhi aşkımız üstüne...
Sözleştik O Arşın altında BİR'leşmek üzere...
Vakit o vakit, bugün neş'e var, aşk var evimizde...
Düğün dernek kuruldu Gül bahçemizde...
Melekler koşuşuyor bir telaş, pür telaş içinde..
Bir o yana, bir bu yana, hepsi de delicesine...
En güzel ilâhiler söylenirken o yüksek burçlarımda...
Güneş, ay ve yıldızlar raks eder semalarımda...
Bir bir çıkarıp attım o eski elbiselerimi de...
Kuğular gibiyim bembeyaz gelinliğimle...
İnciler taktılar sırma saçımın örgüsüne,
Sürmeler çektiler gözümün kısırdöngüsüne,
Gül suları serptiler aşkınla yanan şu zavallı göğsüme,
Hûriler kan kırmızı bir şerbet verdiler elime,
Taze gül yaprakları da dökülmüş üstüne...
Mikâil tatlı bir meltem estiriyor başımda yine...
Cebrâil hayretten secde etmiş, çok şaşkın bu işe,
Ömründe hiç böyle aşk görmemiş mi ne?!..
İşte duyuyorum defler çalınıyor bir yerlerde,
Sevdiğim sesleniyor,
'' Bir AN'da, ansızın geliver ! '' diye...
Ne duruyorsun İsrâfil, artık şu Sûr'a üfle!
Varsın kıyamet kopsun külliyen alemde, bundan kime ne?
Aşk ile BİR olacağız, kâinat duysun ezelden ebede...
İşiten, gören, bilen herkes dâvetli bu düğüne...
Selâmu aleykum Azrail !
Çok sevindim seni gördüğüme...
Hazırım, gidelim...
Örtün artık şu duvağı yüzüme!
(Allah hepimize böyle bir aşk nasip etsin...)

Alıntı

Bambu Ağacının Düşündürdükleri...

2008-04-09T21:56:00.002+03:00

Çin Bambu ağacının yetişmesi, olumlu ısrar için güzel bir örnektir.

Çinliler bu ağacı şöyle yetiştirir:

...Önce ağacın tohumu ekilir,sulanır ve gübrelenir.

Birinci yıl tohumda herhangi bir değişiklik olmaz.

Tohum yeniden sulanıp gübrelenir.

Bambu ağacı ikinci yılda da toprağın dışına filiz vermez.

Üçüncü ve dördüncü yıllarda her yıl yapılan işlem tekrar edilerek bambu tohumu sulanır ve gübrelenir.

Fakat inatçı tohum bu yılda da filiz vermez.

Çinliler büyük bir sabırla beşinci yılda da bambuya su ve gübre vermeye devam ederler.

Ve nihayet beşinci yılın sonlarına doğru bambu yeşermeye başlar ve altı hafta gibi kısa bir sürede yaklaşık 27 metre boyuna ulaşır.

Akla gelen ilk soru şudur :

Çin bambu ağacı 27 metre boyuna altı hafta da mı Yoksa beş yılda mı ulaşmıştır?

Bu sorunun cevabı Tabii ki beş yıldır.

Büyük bir sabırla ve ısrarla tohum beş yıl süresince sulanıp gübrelenmeseydi ağacın büyümesinden hatta var olmasından söz edebilir miydik?...

Bir başarının şartları her zaman çok basittir.

Bir süre için çalışın, bir süre tahammül edin.

Her zaman inanın,ve hiçbir zaman geri dönmeyin…

Seccadeler Rampalardır...

2008-03-24T22:43:00.003+02:00

Kulu Allah'a götüren pek çok yol vardır. Aynı bir ağacın dalları gibi, sonunda hepsi aynı gövdeden semaya uzanır. Yolların en güzeli, mü'min'in sürekli vecd halinde olmasıdır ki bunu sağlayanlardan biri de Namazdır. Hadislerde, Namaz için Mü'min'in miracı buyurulmustur. Lakin bu yükselme açık gökyüzünde değil, maneviyat ve kulluk boyutunda uçmak ve Allah'ın rızasını kazanmaktır. Bu yükselme; Allah'ın huzurunda olduğunu idrakle, gönlünü, düşüncelerini, bütün uzuvlarını O'na yöneltmendir.

Miraç; seccadede başlar, Allah-u Ekber denildiği an'da , tüm istekler, arzular, her türlü dünyasal duygular geriye atılmış, vücut tüm unsurları ile O'na doğrulmuştur.

Kişi artık Allah'ın huzurundadır, mecazi ifadeyle O'nun kapısını çalmaktadır.. ve kapı açılmış, Buyur ya Kulum denilmiştir. Ve kul o durumda, yaşadığı hiç bir dönemde hiç kimsenin karşısında durmadığı bir ifadeyle boyun eğer rukua varır...

Ey güzeller güzeli Sevgili! Senden ayrıldığımdan beri, inler durur tüm zerrem..Ey sevgisinden tüm kainati yaratan Allah'ım! Senin önünde talebimi söylemeye bile takatim yok, Senin huzurunda söz bana değil, senin fermanına düşer. Ey Allah'ım! İzzet olarak Senin kulun olmak bana yeter..

Tüm zerreleri titrer, duyduğu huzur onun aldığı cevaptır..Secdeye varır..Bu şükrandır, bu razı olmaktır, bu kulluğunu en son şekilde ifade etmektir.

Ey Sevgili! Senin huzurunda ben küçücük bir noktayım..Fermanım Senin elinde, hayatım, ölümüm, vefam Senin elinde, Sen ki her şeyi hakkıyla bilensin, Sen ki huzuruna geleni çevirmeyecek kadar Rahman ve Rahim'sin...

Her şeyin sahibi Sensin, tüm zerrelerimle diyorum ki: Senden baska tapılacak yoktur. Azamet sahibi Sensin, ben sadece yarattığınım, Sana muhtaç olanım...

Bilir ki, gücü veren O'dur..Bilir ki aranılan her ne ise O'nda aranır, O ihsan ederse, her sey O an'da bulunur.

"Sen kendini küçük bir varlık mı sanırsın? Oysa sende büyük bir âlem gizlidir."der Alemlerin Rabbi..

Başını kaldırır..öylece oturur..kendisine söyleneni alır ve ;

Rabbiyle miracında kendisine verilenlere şükreder..Miracına şahit olanlara selam verir..ve hayata yine sonraki miracına kadar, O'na layık kul olma savaşına devam eder.

Artık öğrenmiştir; her seccadeye gidiş, O'nun huzuruna çıkıştır. Her seccade bir rampadır. Kulu Allah'a ulaştıran rampalar, onu kullanacak olana, Allah'ın kapısını çaldıran rampalar..

Her secdeye varış da; kulluğunu ikrardır ve sonu vuslattır O güzeller güzeli Sevgili ile..

Ne demiş uğruna alemler yaratılan Cihan Serveri ;

Namaz, kişinin kalbinde bir nurdur; artık sizden içini aydınlatmak dileyen, kalbindeki nurunu artırmaya çalışsın.

Rabbim yüreklerinde O'nun aşkını taşıyan herkesi, onları Allah'a ulaştıran bu rampalardan uzak eylemesin..

Alıntı...

VİSAL...

2008-03-21T19:44:00.002+02:00

Beni zaman kuşatmış, mekan kelepçelemiş;

Ne sanattır ki, her şey, her şeyi peçelemiş...

Perde perde veralar, ışık başka, nur başka;

Bir anlık visal başka, kesiksiz huzur başka.

Renk, koku, ses ve şekil, ötelerden haberci;

Hayat mı bu sürdüğün, kabuğundan, ezberci?

Yoksa göz, görüyorsun sanmanın öksesi mi?

Fezada dipsiz sükut, duyulmazın sesi mi?

Rabbim, Rabbim, Yüce Rab, alemlerin Rabbi, sen!

Sana yönelsin diye icad eden kalbi, sen!

Senden uzaklık ateş, sana yakınlık ateş!

Azap var mı alemde fikir çilesine eş?

Evet, ben, bir kapalı hududu aşıyorum;

Ölen öluyor, bense ölümü yaşıyorum!

Sonsuzu nasıl bulsun, pösteki sayan deli?

Kendini kaybetmek mi, visalin son bedeli?

Mahrem çizgilerine baktıkça örtünen sır;

Belki de benliğinden kaçabilene hazır.

Hatıra küpü, devril, sen de ey hayal, gömül!!

Alıntı

Çay Kimi Çağırır?

2008-03-21T00:34:00.003+02:00

Vakti vardır...

Ve can çeker.

Ama berrak ve demli bir çaydan daha iyi olan şey, o çaya sohbet katan, lezzet katan dostlardır.

Çay da, dost da, teselli makamında bir talihtir.

Yalnızlığa hüzün taşır çay...

Sohbete muhabbet...

***

Hayatın neresinde, ne şekil ve görüntüde olursak olalım; mesele şudur:

Bir bardak demli çayın yanında ne kıymetimiz var?

Hangi dostun bir bardak demli çayı için "hasretin adı" ve "katma değer"iyiz?

***

Vakti vardır..

Ve can çeker.

Can, çayı bahane edip dost ister.

Profesör istemez, genel müdür hiç istemez...

Makam ve mevki...

Ve dahi şan ve şöhret...

Ve dahi mal ve mülk sahibi istemez.

Aradığı insandır.

"İnsan" sıfatının yanında, som altına şekil katmak için sokuşturulmuş bakır kadar ehemmiyeti olmayan unvanları hesaba katmaz...

Ve can, insan çeker.

Bir bardak demli çayın her yudumunu, ab-ı hayata dönüştüren insan!

***

Bir daha mesele şudur:

Canımız kimi çeker ve kimin canı bizi çeker?

Ve neden?

***

Hayattan aldığımız ve hayata kattığımız can sıkıntılarının çoğunun sebebi, maalesef değersiz şeylerden ibarettir.

Ne bu dünyadan çekip giderken bizimle birlikte gelirler.

Ne sonrası için işe yararlar.

Üstelik, bir bardak demli çayın yanında bile, sahibini "beş kuruş" sahiplenmezler...

***

Su kaynar...

Aşk ateşinde...

Bir tutam çay yaprağıyla karışmak, vuslattır.

Bu sıcaklığa...

Bu buhara ram olur ve yayılır duygular.

Sonra aşkın rengidir ve demidir görünen.

Ve aşkın rayihası.

***

Söyleyin şimdi:

Can kimi çeker?

Kimin canı bizi çeker?

Bu şiire kim bir mısra katar gönlünden?

Sohbeti kim demler?

_Murat Başaran_

2008-03-19T00:12:00.002+02:00

GEL EY MUHAMMED!

BAHARDIR...

DUDAKLAR ARDINDA SAKLI,

AMİNLERİMİZ VARDIR.

HAC'DAN DÖNER GİBİ GEL,

MİRAÇ'TAN İNER GİBİ GEL.

BEKLİYORUZ YILLARDIR...

2008-03-17T19:11:00.000+02:00

İNSAN VE ZAMAN

2008-03-17T15:41:00.002+02:00

“Eyvah, aldandık.
Şu hayat-ı dünyeviyeyi sabit zannettik.
O zan sebebiyle bütün bütün zayi ettik.
Evet, şu güzeranı hayat bir uykudur; bir rüya gibi geçti.
Şu temelsiz ömür dahi, rüzgâr gibi uçar gider.”

Zaman; geçmiş, hal ve gelecek dilimleriyle bir ibret sayfası, insan ise, zamanın sayfalarında yazılan ince mânâların dikkatli bir okuyucusudur. Meselâ, geçmiş zaman,
• Müstakbelin (geleceğin) aynası.
• Zamanı müstakbel tohumlarının mahzeni ve şuunatının aynası
• Geleceğe ve ebedi saadete atlamak için, bu dünyadan göçmüş ruhlara bir medar-ı envar ve muhtelif basamaklı nurlu bir mi’rac
• Ağır yüklerini bırakarak serbest kalan ve dünyadan göçüp giden ruhların nurani bir nuristanı ve bir bostanıdır.
Zahir nazarda ölü görünen geçmiş zaman, böyle bir bakışla canlanır ve nurlanır; nurani ve muhteşem bir meclise döner.

Geçmiş zaman ve ölmüş devirler ve asırlar,
• canlı birer ibret sayfası
• Baştanbaşa ruhlu, hayattar bir acip âlem
• Mevcut ve bizimle münasebettar Rabbani bir memleket haline gelir.

Gelecek zaman
• Mazinin tarlası
• Ahvalinin aynasıdır. Yani, geçmişte atılan tohumlar geleceğin tarlasında çiçek açar, meyve verir. “Medeniyet tekerleğin icadıyla başlar” sözü buna örnek olabilir. Zira, o tekerlek bugün arabalarda, uçaklarda, fabrikalarda dönmektedir.
Geleceğin, geçmişteki hallerin aynası olmasına ise şu noktadan bakabiliriz: Hemen her devirde birbirine benzer olaylar olur. Meselâ, bir devleti çökerten veya yükselten sebepler hemen hemen aynıdır. Günümüzde yaşanan olaylara bakarak, geçmişte yaşanmış olayların doğru bir tahlilini yapabiliriz.

Zamanın mazi ve müstakbel dilimlerine bakıştan sonra, kendimize bakalım. Evet, şimdiki zamanı yaşayan bizler için zaman,
• Hakiki sermayedir.Gençlik ve ihtiyarlık, zamanın seyri içinde uğradığımız veya uğrayacağımız iki menzildir.Gençlik,
• İnsanın heveslerinin en heyecanlı zamanı
• Hararet-i gariziyenin galeyanlı hengamı• Dünyevi ihtirasların feveranlı vaktidir.
Diğer taraftan gençlik,
• En kuvvetli bir ticaret vesilesi• Güzel ve şirin bir hayrat vasıtası
• Kıymetli ve zevkli İlâhî bir nimet
• Cenab-ı Hakkın latîf - şirin - güzel bir nimetidir.

Gençlikteki ibadetler ise,
• O fani gençliğin baki meyveleridir.

İnsan hayatı gençlik yazından ihtiyarlık güzüne doğru hızlı bir akış içindedir. Gençliğini gafletle geçirenlerden bir kısmı “gençlik gecesinin uykusundan ihtiyarlık sabahıyla” uyanırlar. İmanlı ihtiyarlık ise, bir bahtiyarlıktır. Böyle bahtiyar ihtiyarlar,
• Evlerin bereket direği ve belalardan koruyucusu durumundadır.
Bu mânâyı bilen evlat, yaşlı anne-babasını “huzur evine” atmaz. Onları yanına alır ve beraberce huzur içinde yaşarlar.

DUA...

2008-03-15T17:55:00.003+02:00

Ya rabbi! Yolum döndü dolaştı bir çıkmaza kilitlendi. Şimdi ne yana dönsem uçurum.

Ey ancak kendisinden kurtuluş istenen,kurtuluşu başka yerlerde arayan biz şaşkınlara basiret ver.

Ey bütün mahlukata yumuşaklıkla muamele eden, günahkarlara ceza vermekte acele etmeyen, herşey olup bitmeden bize kendimize dönme iradesi ve gücü ver.

Ey gurbettekilerin sahibi, bu ruh gurbetinde çektiğimiz acılarımızı hafiflet.

Ey çaresizlerin duasına cevap veren, bizi gerçek dua şuuruyla donat.İstemeyi bilenlerden eyle.

Ey herşeyden, sevgili, bizi gerçek sevgiyi sahtesinden ayırt edebilip sahte sevgiye yüz vermeyenlerden eyle.

Ey en iyi can yoldaşı,
Ey sonsuz ikram sahibi,
Ey kimsesizlerin kimsesi,
Ey gönlü kırıklara acıyan,
Ey itilip kakılmışların izzet kucağı,
Ey sessiz inleyişlerin imdadına koşan,
Ey kullarını kötü akıbetlerden sakındıran,
Ey kırık dökükleri tamir eden ve ihtiyaçları gideren,
Ey sığınmak isteyenlerin sığınağı!

Bu gurbet, duyarsızlık, hissizlik, itilmişlik, yıkılmışlık, gadre uğramışlık, dışlanmışlık, parçalanmışlık çölünde bizi yalnız bırakma.

Hepimize yeniden derlenip toparlanma fırsatı ver, tekrar birbirimize tutunma şuuru ver.

Bütün insanlığı kucaklayacak ıstırap duyarlılığı ver.

Bizi kendi nefsimizle baş başa bırakma, bizi bir an bile kendi gözetleyiciliğinden, koruyuculuğundan, rehberliğinden ve uyarıcılığından uzak tutma. Ey ...

Seni yeniden düşünmeliyim ...

Bütün sayrılıklarımdan,cahilliklerimden, kirlerimden sıyrılarak Sana yeniden yürümeliyim ...

İçimin derinliklerine doğru gövdeleşen karanlıkları Senin ışığına tutunarak kovmalıyım.

Tüm ümitlerimin tükendiği şu anda ruhuma ebedi ışık bağışlayan gölgene sığınmalıyım ...

Dört bir yanımdaki ufuksuzluğu Sana yönelerek aşmalıyım.
Her şeyiyle iflas etmiş bir ümitsizlik kuyusundan, sonsuz merhametine tutunarak çıkmalıyım.

Sana hep taze açılmış bir gül coşkusuyla bakmalıyım ...

Fiziki yanıyla evrende minicik bir nokta bile olmayan cismime karşılık, Senin varlığının dünyadaki en şerefli bir temsilcisi olduğumun Bilinciyle yeryüzüne yürümeliyim.

Önüme koyduğun meşru nimetler sofrasının dışına çıkmadan yaşama bilincine ermeliyim.

Ve Seni bütün maddi- manevi çıkarların ötesinde bir coşkuyla ve aşkla sevmeliyim
... Amin ...Amin...Amin...

MUMLARIN ÖYKÜSÜ...

2008-03-14T14:03:00.001+02:00

Dört tane mum usul usul yanıyordu.
Ortalık öylesine sessizleşti ki mumların konuşmalarını duyabiliyordunuz.
Birinci mum dedi ki:
"BEN BARIŞ'ım!
"Ama kimse benim yanmama yardımcı olmuyor.Sanırım yakında söneceğim."
Alevi hızla azaldı ve sonunda tamamen söndü...

İkinci mum:
"BEN VEFA'yım!
"Ne yazık ki artık vazgeçilmez değilim.Onun için bundan sonra yanıp durmamın bir anlamı kalmadı."
Sözlerini tamamladığında esen hafif bir rüzgar onu söndürdü....

Sırası geldiğinde üçüncü mum hüzünlü bir sesle dedi ki:
"BEN SEVGİ'yim!
"Yanacak gücüm kalmadı.İnsanlar beni unuttu,değerimi anlamıyorlar.En yakınlarını sevmeyi bile unuttular."
Ve daha fazla beklemeden sönüp gitti....

Ansızın...
Ortaya bir çocuk girdi ve 3 mumun da yanmadığını gördü.
"Neden yanmıyorsunuz?Sizin sonsuza kadar yanmanız gerekmiyor muydu?" dedi;
ve ardırdan ağlamaya başladı...

O zaman dördüncü mum konuşmaya başladı:
"Korkmayın ben yandığım sürece öteki mumları da yeniden yakabiliriz;BEN UMUT'um!"
Çocuk parıldayan gözleriyle UMUT mumunu aldı ve öteki mumları birer birer yaktı...

UMUT ışığı yaşamımızdan hiç eksik olmamalı...
...Ki hepimiz onunla birlikte VEFA'yı, BARIŞ'ı ve SEVGİ'yi yaşatabilelim!!!
....

BEDEVİ

2008-03-12T22:10:00.002+02:00

Devesiyle birlikte çölde yürümekte olan bir bedevi,güçlükle yürüyen ,sussuzluktan dudakları kurumuş bir adama rastlamış.Adam bedeviyi görünce su istemiş.Bedevi devesinden inmiş su vermiş.Suyu içen adam birden bedeviyi iterek deveye atladığı gibi kaçmaya başlamış.
Bedevi arkasından bağırmış:

"Tamam,deveyi al git;ama senden bir ricam var:Sakın bu olayı kimseye anlatma!"

Bu isteği tuhaf bulan hırsız biraz duraklayıp,nedenini sormuş:

"Eğer anlatırsan bu heryerde yayılır ve insanlar bir daha çölde muhtaç birini görünce yardım etmezler demiş bedevi."

Bedevi gibi derdimiz deve değil de, kötülüklerin izale edilmesi olsaydı,millet olarak şimdiye dek çok şeyi halletmiş olacaktık.
Ufkumuzda şafak türküleri tütüyor olacaktı.Kardelenlerimiz çoktan yeşermiş olacaktı.

Menfaatimize göre değil;vicdanımıza göre yaşayacağımız bir hayat dileğiyle....

2008-03-11T21:41:00.001+02:00

DERVİŞ KAŞIKLARI

2008-03-11T18:51:00.001+02:00

Birgün sormuşlar ermişlerden birine: "Sevginin sadece sözünü edenlerle, onu yaşayanlar arasında ne fark vardır?" "Bakın göstereyim demiş" ermiş.Önce sevgiyi dilden gönüle indirememiş olanları çağırarak onlara bir sofra hazırlamış.Hepsi oturmuşlar yerlerine.Derken tabaklar içinde sıcacık çorbalar gelmiş ve arkasından da derviş kaşıkları denilen bir metre boyunda kaşıklar...

Ermiş "Bu kaşıkların ucundan tutup öyle yiyeceksiniz" diye bir şart koşmuş."Peki" demişler ve içmeye teşebbüs etmişler.Fakat o da ne?Kaşıklar uzun geldiğinden bir türlü döküp saçmadan götüremiyorlar ağızlarına.En sonunda bakmışlar beceremiyorlar, öylece aç kalkmışlar sofradan.

Bunu üzerine "Şimdi.." demiş ermiş, "Sevgiyi gerçekten bilenleri çağıralım yemeğe." Yüzleri aydınlık, gözleri sevgi ile gülümseyen ışıklı insanlar gelmiş oturmuş sofraya bu defa."Buyurun" deyince her biri uzun boylu kaşığını çorbaya daldırıp sonra karşısındaki kardeşine uzatarak içmişler çorbalarını.Böylece her biri diğerini doyurmuş ve şükrederek kalkmışlar sofradan.

"İşte" demiş ermiş, "Kim ki hayat sofrasında yalnız kendini görür ve doymayı düşünürse o aç kalacaktır.Ve kim kardeşini düşünür ve doyurursa o da kardeşi tarafından doyurulacaktır.Şüphesiz şunu da unutmayın:HAYAT PAZARINDA ALAN DEĞİL VEREN KAZANÇLIDIR HER ZAMAN

SEVİLEN OL!...

2008-03-06T22:31:00.004+02:00

Aylardan Ramazan, günlerden ise cuma.saat tam da icabet saati demleri. İmam efendi kürsüde gönlünün ilhamlarini bosaltmaya calısmanın gayreti icerisinde. Yaslı bir piri fani edep icerisinde camiden içeriye girerek usulca bir yere oturup can kulağıyla imam efendiyi dinlemeye baslıyor. Dinliyor ama hemen yanı başında sırtını cami duvarına dayayarak uyuyan bir genc görüyor. Piri fani, ´camiye kadar gelmis, su güzel konusan imam efendiyi dinleyemiyor, ne büyük kayıp bunun icin´ diye düsünerek gencin uyanmasi icin dürtükleyerek, ´´ Uyan, uyan.´´ diye seslenir. Hafiften gözünü aralayarak piri faniye bakan genc, biraz da sitemle ´´ Beni rahat bırak uyumuyorum,´´ der. Piri fani sesini cıkarmaz; ama biraz sonra gencin yeniden uyuma moduna girerek kafasının sallanmaya basladiğını görünce dayanamiyarak bir daha dürtükler ve ´´Uyuma, uyan uyan ve dinle.´´ der. Bu sefer biraz daha sitemle gözünü aralayan genç, ´´Uyumuyorum, beni rahat bırak, yoksa, Hızır oldugunu söylerim. Buradan cıkamazsin. Bu kalabalık, sakalında bir tel birakmaz,´´ der. Piri fanimiz megerse Hızır (as) imis. Hayretler icerisinde kalır ve boynunu büker, Allah´a yönelerek : ´´ Ya Rabbim ! Bu kulun benim kim oldugumu bildi. Bu nasil iştir ki bendeki listede bunun ismi yok.´´ diye sorar. Cevap gelir : ´´Sana verilen listede beni sevenlerin isimleri var. O ise benim sevdiklerimden....´´ Allah sevdiklerinden etsin... Sevmek, seviyorum demek bir iddia. iş sevilenlerden olmak.... Ama günümüzde sevilmek gurur ve kibir vesilesi olmaktan öteye geçmemiştir.Aslında sevilen sevilmeye layık olmak için hayatı dahi ona feda etmesini bilmeli çünkü onun herşeyi onundur ve o olmuştur...

Nasıl Öleceğiz?...

2008-03-05T23:02:00.000+02:00

HER SABAH binbir ümit ve neşe ile bizi hayata çağıran o kadar iş ve o kadar ses var ki, gözlerimizi açar açmaz bir koşuşturmadır başlıyor... Ve kendimizi birdenbire yaşamın tam ortasında buluyoruz.
Şu eksik, bu lâzım, haydi onu da yapayım derken, ertelediğimiz nice güzellikler hep bir başka güne taşınıyor. Birbiri ardınca nice mevsimler geçiyor. Halbuki, yaşadığımız bir başkasının hayatı değil, kendi hayatımız. Harcadığımız, kendi ömür sermayemiz. Görülecek o kadar güzellik, anlatılacak o kadar harika şey hep mahzun, hep bir kenarda bizi bekliyor. Susturulmuş veya küstürülmüş çocuk gibi, boynu bükük ve mahzun, hep bekliyor onlar. Döner de bir gün bakarız, farkederiz diye...
Baharın dört bir yandan sarmaladığı ve cihetsiz kuş seslerinin ruhumuza ilâhî bir hazzı, ulvî bir zevki tattırdığı erteleyemediğimiz bir zaman diliminde çok sevdiğim bir kardeşimle sohbet ediyorduk. Uzun süren dalgınlığımın ardından, ne düşündüğümü sordu.
Ben de:
— Öteden beri bunca insan nasıl öldü, son nefesini nasıl verdi ve acaba neler hissetti diye düşünürdüm. Şimdi ise nasıl ve ne halde öleceğimi merak ediyorum, dedim.
Bu gibi durumlarda tekellüfsüz fakat hikmetli bir cevabı olurdu her zaman.
— Cevabı belli abi, dedi.
— Nasıl yani, dedim.
— Hz. Peygamber “Nasıl yaşarsanız öyle ölürsünüz” buyurmuş. Ölümünü merak ediyorsan, yaşadığın hayata bakmalısın.
Birden beynimde şimşekler çaktı:
— Ama, dedim, sadece ölümü değil, ölümden ötesini de merak ediyorum.
— Onun da cevabı aynı hadisin devamında. Yani, “Nasıl ölürseniz, öyle de dirilirsiniz.”
Merakımı giderecek başka cümleler aramaya gerek kalmamıştı. O güzel insan, sevgili Peygamber, insanları en doğru seçime iki cümle ile davet ediyordu. Nefsimizin bizi bu kadar içinde olduğumuz bir gerçekten alıp dâ nerelere taşıdığını anlamak için bu hatıra yeter.
Gide gide ölüme varacağımızı zannediyoruz. Gide gide ölüme varılmıyor. Ölümle beraber gidiliyor. Ölüm hayatın gölgesi; onu bundan, bunu ondan ayırmak zor. Ama bir tecelli oluyor ve hayatın önünü kesiyor ölüm. Ecel gelince, başağrısı bahane... Gide gide ölüme varılsaydı, gidemeden ölenler olmazdı. Doğduğu günde ölenler var. Ha bir adım, ha yüz adım farketmiyor. Uzunluk veya kısalık bize göre bir kavram. Çok kısa sürede Rabbini razı eden işler yapıp da vefat eden ile yüz sene yaşamış olup da Yaratıcısından haberdar olmamış biri aynı kefede değerlendirilmez. Ölüm hayatın içinde olmasaydı, hayat bu kadar güzel ve çekici olur muydu? Hayatı güzelleştiren, belki de bu geçici ve fani yönü. Hayat bitmese, ölüm başımıza gelmese, ahirete nasıl geçilecekti, düşünülmeye değer doğrusu. Burada kalan dostların sayısının azaldığı, ahirete gidenlerin ise her gün çoğaldığı bu diyarda gurbetimiz oraya, anavatana geçmekle ve dostlarımıza kavuşmakla sona erecek. Hasret Sevgililer Sevgilisine kavuşmakla bitecek.
“Ölüm büyük şey, budur perde ardından haber,
Hiç güzel olmasaydı ölür müydü Peygamber?”
Ölüm saatinden daha güzel bayram mı arıyorsun ey nefsim? Dostum beni çağırdığı zaman nasıl koşarak gitmem ki? Yalnızlık çevremi kuşatmaya başlamışsa...

Selim Gündüzalp

ANNE YAAA!!!!

2008-03-05T00:50:00.001+02:00

SAAT 03.30'du.
Adamın telefonu çalmaya başladı. Başını gömdüğü yastıktan binbir zorlukla kaldıran adam, yatak ucundaki telefona uzandı:
"Alo! Kimsiniz?"
"Benim oğlum, annen!"
"Anne of ya.. Bu saatte ne var MEVLA aşkına! Yarın ne kadar önemli işlerim olduğunu bir bilsen...."
"Şey oğlum.."
"Ne var anne, beni bu saatte uyandıracak kadar önemli ne var? Sabah arasan olmaz mıydı?"
Anne, oğlundan duyduğu bu kırıcı sözlerden dolayı, çok üzülmüş ve çok incinmişti.
Ağlamaklı bir sesle şunları söyleyerek telefonu kapattı:
"Bundan tam otuzbeş yıl önce, böyle bir gece yarısı saat tam 03.30'da sen de beni uyandırmıştın! Doğum günün kutlu olsun evladım.."
....

İÇERİYE ALINMAK;BİZ DE İNŞALLAH....

2008-03-03T19:48:00.002+02:00

Efendim, cami kapısından geçerken Ezanın okunduğunu duyan şoför, geriye dönüp patronundan izin ister:
- Beyefendi izin verseniz de ezan okunmuşken şuracıkta Namazımı kılıversem de devam etsek? der.
Patron, pek de memnun olmazsa da izin verir. Şoför camiye girer, patron da arabanın içinde bekler. Ancak cemaat Namazını kılıp çıktığı halde şoför çıkmayınca canı sıkılan patron, arabadan inip caminin avlusuna dalar, pencere camına abanarak ta iceriye bakar ki, şoför ellerini açmış duaya devam ediyor.Camı tıklatarak seslenir:
- Herkes çıktı ne duruyorsun, sen de çıksana!
Cevap ibretli:
- Bırakmıyor!
- Kim bırakmıyor?
- Seni içeriye bırakmayan!..
Bir düşünce alır patronu...
- Seni içeriye bırakmayan!..
Hemen orada abdestini alır, camiye girer ve yanına vardığı şoföre seslenir:
- işte der, beni de bıraktı içeriye!
Yaşlı gözlerle bakan şoför söylenir:
-Elbette bırakır, der. Deminden beri boşuna mı gözyaşlarıyla dua ediyorum sanıyorsun? Senin dışarıda kalmana gönlüm bir türlü razı olmadı, ellerimi açıp içeriye alınman için dua ettim. Şükürler olsun ki, Rabbim kabul etti duamı da, içeriye aldı, dışarıda bırakmadı.
-işte burada birazcık duruyor ve diyorum ki:
- Şükürler olsun Rabbimize ki, bizleri de dışarıda bırakmamıs, içeriye kabul edilmişiz. Bunun farkına varmalı, bu nimetin şükrü eda edilmeli, himmet ve hizmette asla ihmal ve gerileme olmamalıdır. Yoksa nimet şükür görmezse, gider.Bu defa da şükredenler alınır içeriye, etmeyenler kalır dışarıda...

2008-03-02T22:10:00.006+02:00

Ben seni görmeden sevdim

Yorgun gecelerde titreyen bir yetim, bir öksüz yüreğimde sevdim seni...

Ey gönül bahçemde büyüttüğüm nazlı çiçek,

Ey sevdamın adı, aşkın gerçek anlamı!

Bu hasret, bu gurbet söyle, söyle ne zaman bitecek?

Ben seni görmeden sevdim

Yolunu gözledim bir Medine sabahı

Ellerimde güller, güller ki kokunu aldığım, kokunu alıp yandığım, yanıp yanıp ağladığım...

Ben seni görmeden sevdim

Gözlerini gözlerime değdir efendim, ellerini ellerime ...

Sevmeyi senden ögrendim ilkin, sevilmesi gereken herseyi senden

Şefkat seninle mana buldu, buz çöllerini seninle aştım...

Ben seni görmeden sevdim

Bahar yüzlü insanlar bildim, etrafında pervane onlardan biri olmak istedim hep, her emrine amade...

Seninle yaşamak, seninle ölmek; ama en çok seni, seni görmek istedim...

Ben seni görmeden sevdim, kokunu aldım güllerde.

Ben seni görmeden sevdim, adını andım yürekte

Sevgili ,Sevgili, en Sevgili!!!!! ....

UMUT MÜMARE

2008-02-29T08:33:00.008+02:00

Cennetim Olur musun ?

Elini tutsam, dünyanın öbür ucuna benimle birlikte gelir misin? bekle desem, dünyanın bir ucunda beni bekler misin?

Denizimde fırtınalar çıktığında limanım olur musun?

Karanlık bastırdığında deniz fenerim, hava açınca yıldızlarım olur musun; bulutlar göğü kapladığında pusulam?

Mihengim, turnusol kağıdım olur musun? Yüreğimin suyu bulandıkça onu durultacak iksirim?

Kapılar kapandığında kapım, yollar aşındığı vakit yolum, saklanmak istesem duvarım olur musun; özgürlüğüm ve mapushanem?

Üşürsem evim olur musun; yorganım, ana kucağım?

Çölümde vaha olur musun; vahamda hurma ağacım?

Dağın tavşanı, çölün ceylanı, gecenin hayalleri bağrına bastığı gibi beni bağrına basar mısın?

Şak şak yarılsa bile gökten umudunu kesmeyen kıraç tarlalar gibi umut bağlar mısın bana? Gitmek istersem kanatlarım olur musun; kalmak istersem ayağımda prangam?

Hurilerim olur musun; kudret helvam ve bıldırcınım? Soğanda sarımsakta gözüm yok, tih çölü sürgününde gözüm yok. Ateş almaya gidersem, kırk vakit sonra dönsem bile aynı yerde beni bekliyor olur musun?

Kavmim beni terk ederse ve ben kavmimden kaçarsam, bir kez arkana bakmadan arkamdan gelir misin?

Ot bitmeyen bir vadide yalnızca Allah (c.c)'a emanet edip gidersem, sen de beni kınamaksızın O'na güvenir ve sa'y eder misin?

Ümidimi kaybettiğim anda ümidim, neş'emi kaybettiğim zamanlarda coşkum, kalbim işgale uğrarsa halaskârım ve rehberim olur musun?

Arkadaşım, yoldaşım, sırdaşım, enîsim, huzûrum, sürûrum, nûrum, zînetim, nîmetim,

Cennetim olur musun???

FATİH OKUMUŞ

...

2008-02-29T08:26:00.007+02:00

AŞK dediğin ya Allah'tan gelmeli, ya Allah için olmalı, ya da Allah'a ulaştırmalı; yoksa yerle bir olmalı. Aşk "sevgi" boyutuna ulaşmıyorsa, adı batmalı... Sevgi ki, Allah'ın varlıkları yaratmasındaki yegâne gayesi. Sevgi ki Allahu Teâlâ'nın, kullarına yerleştirdiği en güzel hediye. O'ndan gelen ve ona dönecek olan en anlamlı duygu..."

İstemenin esrarı: içtenlikten, ruhanîler yaratılır

2008-02-27T15:44:00.004+02:00

YARATICIMIZ, somut veya soyut her olgu türünden bilinçli canlılar yaratır. Dua ve istekler de ruhanî canlılara vasıta yapılan olgular arasındadır. İçtenlikli dualarınız, ruhunuzdan canlı ve bilinçli çıkarak evrene yayılırlar.
Sözler’de açıklandığı üzere, Evrenin Sahibi, topraktan, taştan, sudan ve havadan çeşitli cisimsel canlılıklar yarattığı gibi; ışık, karanlık ve elektrik gibi, yarı soyut yapılardan da bilinçli varlıklar yaratmıştır. Dahası, tamamen soyut olan sesten, anlamlardan ve kelimelerden de canlılar meydana getirmiştir. İnsanın içtenliği ve temiz niyeti,söylediği hayırlı sözlerin havadaki kopyaları adedince canlanmasına vesile edilmektir.

Evrende bedenlerden bedenler yaratıldığı gibi, ruhlardan da ruhlar yaratılıyor. Evrene serpilen pek çok ruhsal beden, içtenlikle dua eden kalplerden çıkmışlardır. Keskin içtenliklerle dua eden insanların kalplerinden çıkan anlamlar, ruhlara dönüştürülerek yaşayacaklar ve sahipleri adına içeriklerini tekrarlayacaklardır. Bir bağışlanma dileği canlanarak, sahibi yerine bağışlanma dilemeyi sürdürecektir. İlim öğrenme arzusu ise, sahibi adına ilim istemeye devam edecektir.
İnsanlara cennete çok ağaç dikmelerini öğütleyen İslam Peygamberi(asm) “Güç ve kuvvet Allah’tandır” sözünün, cennetin ağaçlarından olduğunu söylüyor. Bu ve benzeri sözlerden anlıyoruz ki, içten dualar ve iyi sözler, inanan insanlar için cennette saraylara, vadilere, nehirlere ve güzelliklere dönüştürülüyor. Herkesin, hayatın sonsuz tarafındaki kişisel cenneti, dünyadaki eylemlerinin ve dileklerinin karşılığı olarak inşa ediliyor.
İnsanların içten dualarından melek benzeri ruhanîler yaratıldığı gibi, meleklerin dualarından da nuranî varlıklar yaratılır. İslam Peygamberi (asm) “Cennet hurileri, meleklerin tespihinden (Yaratıcıyı anmalarından) yaratılmışlardır” demiştir.
İçten ve temiz ruhlu insanlar ruhsal evrene serpilen soyut hayatlara vesile ediliyorlar. Tıpkı melekler gibi, istiyorsunuz, içtenlikle yalvarıyorsunuz ve tüm içtenliğiniz, sonsuz evrende ruhsal canlılıklara dönüşüyor. Cennette her şey hayatlıdır ve o hayatların bir bölümünün ardında, dünyadaki saniyeleriniz boyunca kalbinizden geçirdiğiniz duaları ve yalvarışları bulacaksınız.
Rivayetlerde denir ki, Evrenin Sahibi önce İslam Peygamberinin(asm) ruhsal ışığını yaratmıştır. O ışığın sonsuzluk isteyeceğini bilen Yaratıcı, isteğini peşinen kabul ederek evrene vücut vermiştir. Evreni kuşatan ruhsal heyecan, birbirini çılgınca takip eden ruhsal heyecanların vücutlarına aracı yapılıyor. Evren genişliyor; yaratılış inanılmaz bir çoklukta zenginleştiriliyor.
Dualarımızla yaratılan ruhanîlerin bazıları bizi korumakla görevlendirilirler.Pek çok insan, yüzdeyüz öldürücü bir tehlikeden,kimilerine göre şans eseri;oysa gerçekte o andaki içten duadan doğan ruhanî varlığın eliyle kurtarılmıştır. Gazete sayfaları, yüksek binalardan düştüğü halde burnu kanamayan, çarpışarak ezilen arabalardan küçük sıyrıklarla çıkabilen pek çok insanın inanılmaz hikâyeleriyle doludur.
Uçuruma yuvarlanan bir otobüsteki biri hariç tüm yolcular ölmüş; ama, yolculardan bir kadın kendini yolun kenarında sapasağlam otururken bulmuştu. Her gün okuduğu duasını üzerinde taşıyan bir öğretmen, açık alanda teröristlerin çapraz ateşleri arasında kalmıştı. Kurşun yağmurlarından isabet almadığını fark etmiş; sonunda, silahları tutukluk yapan teröristleri de teslim almıştı.
Kalp gözü açılmış alimlerden Muhyiddin Arabî, gençliğinde yaşadığı ilginç bir hikâyesini anlatır. Arabî, bir gemide, geceyi sarsan şiddetli dalgalar üzerinde yolculuk yaparken, güvertede oturan bir yolcunun dengesini kaybedip denize düştüğünü gördü.
Gördüğünden irkilerek “eyvah, düştü” derken, düşen yolcunun hayalî bir vücut tarafından güverteye çıkarıldığını fark etti. Derhal, bedeninden deniz suları süzülen adamın yanına koştu ve neler olduğunu sordu.
Şaşkın yolcu hikâyesini şöyle anlattı: Şiddetli dalga kendisini yerinden denize fırlattığı anda, Evrenin Sahibini düşündü. O çaresizlikte, kendisini ancak, hükmü karanlık geceye ve dalgalı denize geçebilen Sınırsız Yaratıcının kurtarabileceğini hissetti. Tüm içtenliğiyle O’nun takdirine teslim olarak “Bu, sınırsız şeref sahibi ve her şeyi bilen Allah’ın takdiridir” Ayetini okudu.
Denize düştüğü o anda, aniden ruhsal bir varlık kendisini yakalayarak güverteye geri çıkardı. Sonra da kendisine “biraz önce okuduğu ayetin anlamı olduğunu; Yaratıcının emriyle bedenlenerek, kendisini kurtarması emrini aldığını” ifade etti ve kayboldu.
Olayı anlatan Arabî, tam samimi bir niyetle ve içten yapılmayan duaların eksik vücutla ortaya çıkacaklarını belirtmektedir.İhlaslı duaların ise canlanarak, istenilen şeyi yapacaklarını söylemektedir.
Şu halde, ne istediğimize dikkat edeceğiz. Zararlı ve yıkıcı isteklerin peşinden mi koşuyoruz? Yoksa iyiliğin ve ışığın ardından mı ilerliyoruz? İsteklerimize hızla ulaşmayı diliyorsak, ne denli içten olabildiğimize bakacağız. Yeryüzünde duası çok ve içtenliği yüksek insan kadar bereketli bir ağaç dikilmemiştir.

MUHAMMED BOZDAĞ

2008-02-26T01:01:00.001+02:00

"Ve ölüm geldi kapıma ansızın

Her şeyim yarım kaldı

Umutlarım,

Hayallerim,

Yarına dair her şeyim yarım kaldı.

Sevdiklerim mesela.

Sevenlerim.

Rüyalarım yarım kaldı.

Yeni bir hayatın koynuna girerken

Korka korka,

Usul usul,

Nelerin beklediğini bilmiyorum beni

Ve bilmiyorum sonumu.

Ey hayat!

Ey üç günlük dünya!

Ne de çabuk geçtin yılları bir bir sıralayarak ömrümden.

Ey ölüm!

Şimdi seninim bir tenhada

Sessizim...

Hoş geldin.

Hoş geldin..."

TÜKENİYORUM RABBİM!

2008-02-24T01:06:00.000+02:00

Tükeniyorum Rabbim! Yalnız kaldığımı düşünüp, varlığının her an, her noktada tezâhür ettiğini, beni devamlı koruyup gözettiğini, gönlümden geçenlere dahî cevap verdiğini unuttuğum zaman, “Rabbim” demeyi unuttuğum an tükeniyorum!Diriliyorum Rabbim! Sana yaslandığım, Sana güvendiğim, Sen’inle başlayıp, Sen’inle devam ettiğim, tüm işlerimi Sana havâle ettiğim an! “Ne güzel Dost’sun” dediğim zaman diriliyorum.Tükeniyorum Rabbim! Tüm sevdiklerimden; anne-babamdan, cânandan, ten kafesindeki cândan daha yakın olduğunu bilerek, ellerimi Sana açmayı, Sen’den netice, Sen’den çâre beklemeyi unuttuğum zaman! “Bu dertler neden bana?” dediğim an tükeniyorum.Diriliyorum Rabbim! Havayı soluyup Sen’inle dolduğum, gözümü açtığımda Sen’i bulduğum, en sağlıklı irtibatı Sen’inle kurduğum, tüm dünya bana küsse de Sen’in dostluğunu ümid ettiğim an! “Kahrın da hoş , lütfun da hoş” dediğim zaman diriliyorum.Tükeniyorum Rabbim! Hayat enkâzı altında kaldığımda, çekiç misâli zaman beynime vurduğunda... Hayal, ideal diye, küçük hedefler peşinde koştuğumda... Dünya meşgalesine dalıp, bir cenneti, bir azabı, bir de ölümü unuttuğumda... “Beni affet” demeyi azalttığımda tükeniyorum.Diriliyorum Rabbim! Yandığımda Sen’inle söndüğüm, Seni hatırlayıp rûhumu güldürdüğüm, O sırlı gücünden kuvvet aldığım, Sen’inle yürüdüğüm, dua ederek Sen’inle konuştuğumda... İçimdeki tüm ırmaklar sana kavuştuğunda... Ruhum kitabın ve secdenle buluştuğunda… “Ya Rab, bırakma ellerimi” dediğimde diriliyorum. Yeniden cânlanıyor, cânıma cân katıyorum! Cânımda Sen’i buluyorum! Sen’inle huzur doluyorum!Dirilişlerim, dostluğunun tercümesidir. Sen’i yâr bilişimin, yoluna serdâr oluşumun, sözlerinle hemhâl oluşumun işâretidir. Dirilişlerim, sana açılan tüm kapıların anahtarıdır... O kapılar önünde gösterebileceğim en güzel beraattır. Dirilişlerim, tüm yangınlardan firar edişim, sonu olmayan bir tebessümdür! Ruhumun ebedî dosta, yegâne vuslata ilerleyişidir. “La ilâhe illallâh”, Sen’den başka yok ilâh diyerek, kendimi Sana emânet edişimdir. Durdur tükenişimi. Kabul buyur dostluğuna. Dirilt beni Rabbim!..
-alıntı-

AŞK NEDİR?

2008-02-23T12:15:00.000+02:00

Aşk, evrenin muhteşem bir güzellik ve düzen içinde yaratıldığı zamandan beri var oldu. İlk insanla birlikte insanlar arasındaki en renkli, en zevkli, en zengin bir duygu çağlayanıdır aşk.
Sevginin, en yoğun ve en coşkun bir şelâle gibi çağlamasını anlatan aşk, insanları birbirine bağlayan, birbirine yaklaştıran bir sihir, bir efsun âdeta. İnsanları neredeyse gözü kapalı cezbeden bu sırlar yumağı, çok tatlıdır, çok güzeldir, çok şirindir, çok keyif vericidir...
Ancak her aşkın önünde nice tuzaklar, nice zorluklar ve nice engeller vardır. Onları aşmak; yürek, cesaret, akıl, mantık, bilgi, hüner, sabır, azim ve hepsinden önemlisi bir yöntem ister. Bu erdemleri taşımaz ve yöntemini uygulamazsanız, sevdanız yarım, aşkınız sonuçsuz, yuvanız mutsuz olur.
İşte “Ömür Boyu Aşk”, her duygunun örselendiği ve başkalaştığı bir dünyada; sevgiye ve aşka nitelik ve kimlik kazandırmak için vardır.
Sevgi ve aşk, Allah'ın, “tüm yaratıkları seven ve onlar tarafindan çok sevilen” anlamındaki “Vedud” isminin bir tecellisidir, bir yansımasıdır. O, varlıkları sevdi ve sevgiyi yarattı. Sevgi olmasaydı, hayat olmazdı. Çünkü, her şey birbirine yabancılaşır, her şey birbirinden uzaklaşırdı.
Aşkın o kadar çok çeşidi var ki, para aşkından tutun, dünya aşkına, Peygamber aşkından Allah aşkına kadar birçok çeşidi vardır.
Benim işlediğim aşk, evlilikle sağlamlaşan, sürekli bir mutluluğu hedef alan, her türlü engeli aşma azmi taşıyan ve ömür boyu sürecek bir aşk.
Benim kast ettiğim kesinlikle, gelip geçici hevesler, günübirlik zevkler, en küçük bir engelde tükenen sevdalar değil.
Bizim aşkımız, sıradan bir kadın-erkek ilişkisi ya da flört değil. Hedefinde, evlilikle hayatı birleştirme bulunmayan, sonu acı ve gözyaşıyla biten geçici hevesler hiç değil.
Ne yazık ki, flört dönemi, insanların en fazla yalan söylediği, kendisini farklı tanıttığı ve karşısındakini yanlış tanıdığı bir dönemdir. Taraflar hem kendi kusurlarını alabildiğince gizlemeye çalışır, hem de sevdiğinin kusurlarını görmez. Muhatabını üzmemek için hoşlanmadığı şeylerden hoşlanmış gözükür. Sevdiğinin her eksik ve kusurunu te’vil eder, onlara iyi yorumlar getirir. Taraflar sanki yüzlerine birer maske takınmışlar, gerçek yüzlerini gizleyip, karşısındakinin hoşlanacağını sandığı bir kişilik sergilemişlerdir.
Evlenince bu maskeler çıkar. Amaç sevdiğine kavuşmak olduğu için artık amaca ulaşılmış, zahmete katlanmaya gerek kalmamıştır. Taraflar gerçek kişiliklerini sergilemeye başlar.
Sevenlerin odaklandığı nokta cismanî güzellik ise, sonuç daha da vahimdir. Çünkü, aşkın yöneleceği asıl adres; cisim değil, kalp ve ruhtur. Asıl cazibe ve güzellik, duygusallıkta ve ruhsallıktadır. Sevgiyi nefis adına cisme yöneltenin, arzusunun aksiyle tokat yemesi normaldir. Bu yüzden asıl güzelliği keşfedemeyenlerin evlilikleri her geçen gün sıradanlaşır ve mutsuzlukla sonuçlanır. Gerçi böyle bir evliliği kurtarmak da imkânsız değildir. Zaten benim “Ömür Boyu Aşk”taki çabam da buna yöneliktir.
Ben evlenince aşk biter, diyenlerden değilim. Aksine evlilikle aşkın daha da kökleşeceğine inanıyorum. Aşkı bitiren evlilik değil, bizim mutlu bir evliliği yürütmeyi bilmeyişimiz. Aşk kolay başarılabilecek bir olay değil. Biz hep bencilce yaklaşıyoruz. Oysa aşk aynı zamanda, özveridir, katlanmaktır, çile çekmektir. Aşk, şefkatla beslenen, sabırla ve azimle yürütülecek uzun bir maratondur. Bu koşuyu göze alamayan aşkı keşfedemez.
Her nimet bir külfet ister. Hiçbir şey bedelsiz değildir. Aşkın ve sevginin de bir bedeli var. Ödeyeceksiniz, katlanacaksınız, gerekirse çekeceksiniz. Ama, hep bir gün yepyeni bir dünyayı keşfetme umuduyla koşacaksınız. Ufukta mutluluğu göremeyen, o umut ve gayretle sabredemeyen aşkı yakalayamaz.
Bana göre, kazandıklarımız içinde aşkın bedeli en az ve en ucuz olandır. Bir yabancı dil öğrenmek için gecesini gündüzüne katan insanlar, bunun onda biri kadar birbirini anlamaya ve sevmeye gayret etseler dünya cennete döner.
Aslında sevgi ve aşk, bütün insanların yaratılışına Allah tarafından yerleştirilmiş. Her insan, sevdiğine veya eşine karşı coşkun bir sevgi hisseder başlangıçta. Ama bir müddet sonra engeller ve sorunlar cenderesinde öyle bir bunalır ki, sevmeye mecali kalmaz.
Aç, borçlu, hasta, bitkin, umutsuz, yaşama sevincini kaybetmiş bir kimse aşkı ve sevgiyi sürdürebilir mi? Sorunlar varsa, aile yuvası çatırdamaya başlar. Eşler bir yere kadar sabreder, daha sonra birbirlerini yanlış anlamaya ve olumsuz tavırlar sergilemeye başlar.
Ben diyorum ki, sorunları el birliğiyle aşarsanız, aşkı yeniden keşfedersiniz. Bu yüzden kitabımda, aşkla doğrudan ilgili görünmeyen, ama bana göre aşkı çok yakından etkileyen sorunlara da çözüm önerileri sunuyorum.
“Beni, yine, yeniden sev”
“Yağmurun sesine bak, aşka davet ediyor” diye başlar eski bir şarkı. Bunun gibi nice çağrıya uyup aşkın sihirli dünyasına girer çoğu insan. Varlığın en güzel, en gizemli ve en büyülü duygusu olan sevgi ve aşkın çoşkun sularına kapılanlar, sonlarının ne olacağını kestiremezler bir türlü. Aşkın cazibesine gözü kapalı dalmışlardır çünkü.
Âşıkların kimi azgın dalgalarla boğuşur, kimi bir Titanik gibi buzdağlarına çarpar, kimi boğulup okyanusun derinliklerinde kaybolur; pek azı da esenlikle sahile çıkar. Kıyıya çıkmak iyidir, hoştur; ama el ele tutuşup birlikte aşk denizine atladığınız sevgili yanınızda değilse, çektiğiniz acıları içinize sindirebilir misiniz?
Bir sevdaya tutulmak ve onu yaşamaktan daha zor olan tüm engelleri aşıp onu sürdürebilmektir. Önemli olan, aşkın nasıl olması değil, nasıl sürdürüleceğidir.
Buna inandığım için, aşka şimdiye kadar yaklaşılan tarzdan çok farklı bir bakış açısı getiriyorum. Herkesin beraber olduğu eşine, yeniden âşık olmasını, sıradanlığı aşka çevirmesini öneriyorum. Şöyle diyorum, aşk kadar güzel cümlelerle bir kanaviçe gibi süslediğim kitabımda:
“İnanıyorsanız, güçlüsünüz. Aşkınızı ve sevdanızı, hiçbir dert engellemesin. İsterseniz, başarırsınız. Coşkunuzu ve mutluluğunuzu, hiçbir sıkıntı gölgelemesin. Sorunlarınızı çözmek sanıldığı kadar zor değil. Sizi ve eşinizi, yolları sevgi çiçekleriyle süslenmiş aşk sarayına doğru koşmaya çağırıyorum. Göz kamaştırıcı renk cümbüşü size arkadaşlık edecek. Bu uzun yolda koşarken biraz zahmet çekeceksiniz, yorulacaksınız belki. Ama, sevgiyi ve aşkı yeniden keşfedeceksiniz.”
Aile içi ilişkilerde geleneksel bakışları sorgulayıp “erkek egemen” anlayışı eleştiriyorum. Eşlere “sevginin önündeki engellerle” savaşmayı öneriyorum. Sizleri, gönüllerinizdeki küllenen aşk ateşini tekrar alevlendirmeye çağırıyorum:
“Özlemiyle yandığınız sevgiliye kavuştuktan sonra bile aşkı bütün güzelliğiyle ömür boyu yaşayabilirsiniz. Rengârenk saadet çiçekleriyle bezenmiş aşk sarayı, ulaşılamayacak kadar uzaklarda değil, sizin içinizdedir. Evlenince söndüğünü sandığınız aşk ateşini alevlendirmek ve mutluluk şatosunu aydınlatmak için size ve eşinize bir kıvılcım yetebilir. Eşiniz sevgiliniz, eviniz cennetiniz, aşkınız ömür boyu olabilir. Deneyin. İnanırsanız, başarırsınız...”
İnanıyorum ki, “Ömür Boyu Aşk”ı okuduktan sonra gerçekten evlilikler büyük bir değişim yaşayacak. Artık eşinize, bir şarkıda dendiği gibi, “Beni yine yeniden sev” diyebileceksiniz.
CEMİL TOKPINAR

2008-02-23T00:48:00.001+02:00

2008-02-22T17:11:00.000+02:00

İnanç hayatın en muhteşem bestesi...Ruhun ahvalini dışa vuran ve dış dünyayı özümleyen,en çarpıcı büyüleri çözen,beyni buluşlara yönlendiren ve aklı itaate davet edip Kainatın Sahibi karşısında alnını SECDE'ye koydurabilen kurtuluş muştusu...