Birgün sormuşlar ermişlerden birine: "Sevginin sadece sözünü edenlerle, onu yaşayanlar arasında ne fark vardır?" "Bakın göstereyim demiş" ermiş.Önce sevgiyi dilden gönüle indirememiş olanları çağırarak onlara bir sofra hazırlamış.Hepsi oturmuşlar yerlerine.Derken tabaklar içinde sıcacık çorbalar gelmiş ve arkasından da derviş kaşıkları denilen bir metre boyunda kaşıklar...
Ermiş "Bu kaşıkların ucundan tutup öyle yiyeceksiniz" diye bir şart koşmuş."Peki" demişler ve içmeye teşebbüs etmişler.Fakat o da ne?Kaşıklar uzun geldiğinden bir türlü döküp saçmadan götüremiyorlar ağızlarına.En sonunda bakmışlar beceremiyorlar, öylece aç kalkmışlar sofradan.
Bunu üzerine "Şimdi.." demiş ermiş, "Sevgiyi gerçekten bilenleri çağıralım yemeğe." Yüzleri aydınlık, gözleri sevgi ile gülümseyen ışıklı insanlar gelmiş oturmuş sofraya bu defa."Buyurun" deyince her biri uzun boylu kaşığını çorbaya daldırıp sonra karşısındaki kardeşine uzatarak içmişler çorbalarını.Böylece her biri diğerini doyurmuş ve şükrederek kalkmışlar sofradan.
"İşte" demiş ermiş, "Kim ki hayat sofrasında yalnız kendini görür ve doymayı düşünürse o aç kalacaktır.Ve kim kardeşini düşünür ve doyurursa o da kardeşi tarafından doyurulacaktır.Şüphesiz şunu da unutmayın:HAYAT PAZARINDA ALAN DEĞİL VEREN KAZANÇLIDIR HER ZAMAN
DERVİŞ KAŞIKLARI
Gönderen VİSAL zaman: 18:51
2 Comments:
Sevmeyi gerçekten bilenler bu sofrada doyuyor. Sevemeyenler seyrediyor. Çok güzel bir öykü.
Aynen dediğiniz gibi;Sevmeyi gerçekten bilenler bu sofrada doyuyor,Sevemeyenler ise seyrediyor...
Vesselam
Post a Comment