İÇERİYE ALINMAK;BİZ DE İNŞALLAH....

Efendim, cami kapısından geçerken Ezanın okunduğunu duyan şoför, geriye dönüp patronundan izin ister:
- Beyefendi izin verseniz de ezan okunmuşken şuracıkta Namazımı kılıversem de devam etsek? der.
Patron, pek de memnun olmazsa da izin verir. Şoför camiye girer, patron da arabanın içinde bekler. Ancak cemaat Namazını kılıp çıktığı halde şoför çıkmayınca canı sıkılan patron, arabadan inip caminin avlusuna dalar, pencere camına abanarak ta iceriye bakar ki, şoför ellerini açmış duaya devam ediyor.Camı tıklatarak seslenir:
- Herkes çıktı ne duruyorsun, sen de çıksana!
Cevap ibretli:
- Bırakmıyor!
- Kim bırakmıyor?
- Seni içeriye bırakmayan!..
Bir düşünce alır patronu...
- Seni içeriye bırakmayan!..
Hemen orada abdestini alır, camiye girer ve yanına vardığı şoföre seslenir:
- işte der, beni de bıraktı içeriye!
Yaşlı gözlerle bakan şoför söylenir:
-Elbette bırakır, der. Deminden beri boşuna mı gözyaşlarıyla dua ediyorum sanıyorsun? Senin dışarıda kalmana gönlüm bir türlü razı olmadı, ellerimi açıp içeriye alınman için dua ettim. Şükürler olsun ki, Rabbim kabul etti duamı da, içeriye aldı, dışarıda bırakmadı.
-işte burada birazcık duruyor ve diyorum ki:
- Şükürler olsun Rabbimize ki, bizleri de dışarıda bırakmamıs, içeriye kabul edilmişiz. Bunun farkına varmalı, bu nimetin şükrü eda edilmeli, himmet ve hizmette asla ihmal ve gerileme olmamalıdır. Yoksa nimet şükür görmezse, gider.Bu defa da şükredenler alınır içeriye, etmeyenler kalır dışarıda...

3 Mart 2008 Pazartesi