MUMLARIN ÖYKÜSÜ...

Dört tane mum usul usul yanıyordu.
Ortalık öylesine sessizleşti ki mumların konuşmalarını duyabiliyordunuz.
Birinci mum dedi ki:
"BEN BARIŞ'ım!
"Ama kimse benim yanmama yardımcı olmuyor.Sanırım yakında söneceğim."
Alevi hızla azaldı ve sonunda tamamen söndü...

İkinci mum:
"BEN VEFA'yım!
"Ne yazık ki artık vazgeçilmez değilim.Onun için bundan sonra yanıp durmamın bir anlamı kalmadı."
Sözlerini tamamladığında esen hafif bir rüzgar onu söndürdü....

Sırası geldiğinde üçüncü mum hüzünlü bir sesle dedi ki:
"BEN SEVGİ'yim!
"Yanacak gücüm kalmadı.İnsanlar beni unuttu,değerimi anlamıyorlar.En yakınlarını sevmeyi bile unuttular."
Ve daha fazla beklemeden sönüp gitti....

Ansızın...
Ortaya bir çocuk girdi ve 3 mumun da yanmadığını gördü.
"Neden yanmıyorsunuz?Sizin sonsuza kadar yanmanız gerekmiyor muydu?" dedi;
ve ardırdan ağlamaya başladı...

O zaman dördüncü mum konuşmaya başladı:
"Korkmayın ben yandığım sürece öteki mumları da yeniden yakabiliriz;BEN UMUT'um!"
Çocuk parıldayan gözleriyle UMUT mumunu aldı ve öteki mumları birer birer yaktı...

UMUT ışığı yaşamımızdan hiç eksik olmamalı...
...Ki hepimiz onunla birlikte VEFA'yı, BARIŞ'ı ve SEVGİ'yi yaşatabilelim!!!
....

14 Mart 2008 Cuma